Belki de bu resimdeki yanlış benimdir. Belki de denklemden beni çıkarsanız eşitlik sağlanır. Belki de onun hayatında bir eksik yoktur ben fazla geliyorumdur.
Eskiden birini affetmek için cezalandırmak gerektiğine inanırdım. Yanılmışım. Sonralarda affetmek için unutmak gerektiğine inanmaya başladım. Çok geçmeden anladım ki, bunda da yanılmışım. Şimdilerde affetmek için affetmeyi hiç düşünmemek gerektiğine inanıyorum.
Çay bardağını tutuşumdan, sahip olduğum cesaretime kadar ona dönüşmüştüm. Bir sabah uyandığımda, kendimi o olarak bulmuşum gibi bir his değildi, zamanla o olmuştum. Şaşırmamış, hatta sevinçle kucaklamıştım bu duyguyu. İnsanın, hayattaki en sevdiği ve en gurur duyduğu inana dönüşmesi güzel gelmişti.