Halil İbrahim Mercimek
@ibrahimercimek
Reklam
“Benimse gösterecek bir şeyim ve rezil edecek kimsem yoktu. Tam tersine sağdaki avluda, derede balık gibi hep hareket halinde olan ve benim de kendisi gibi davranmak isteğimi anlamayan ön dört yaşlarında bir kızı her gün büyük bir zevkle görüyordum.
Ama o kızdı, erkek köpeğin ısırmasından korkmayan dişi köpekler gibi, çocukların taşlarından korkmuyordu.
(Hoş çocuk büyüyüp adam olunca bu insanlığını da kaybederek gebe kadını döver ya!!)”
Ama sana kin bağlamak mı Nastenka...
Aydın, pürüssüz mutluluğunu gölgelemek, acı bir sitemle kalbine keder vermek; vicdan sızısı duyurarak en tatlı anlarında seni keder çarpıntısına uğratmak; gelin olduğun gün, siyah büklümlerini süslediğin narin çiçeklerden bir tekini bile soldurmak ?..
Bunu mu yapacağım ben Nastenka, asla,asla!..
O tertemiz, sevimli gülümseyişin parlaklığını,mutluluğunu hiç yitirmesin.
Yalnızlık içinde yaşayan ve sana karşı şükran dolan bu kalbe tattırdığın mutluluk anı için sana hayırla dua ediyorum.
Tanrım! Ne uzun andı o! Bir insan hayatı için de olsa, az mıydı?
“Aziz Nastenka, ben şimdi yedi mühürlü çekmecede bin yıl hapisten sonra özgürlüğe kavuşan Süleyman Peygamberin ruhu gibiyim.
Biz upuzun bir özlemden sonra-çünkü ben sizi yıllardır tanıyor gibiyim-birbirimize kavuştuk. Zaten ne zamandır birisini arıyordum. Aradığım sizdiniz. Sizi bulunca başımdaki binlerce kapak açıldı. Eğer içimdeki söz seli taşmazsa boğulurum. Bunun için de beni uslu uslu sözümü kesmeden dinlemenizi rica ederim; yoksa susar bir daha hiç konuşmam.”