İbrahim Halil
@ibrahimhalild
Hayat, yıldızlara ulaşma çabası değilse nedir ?
33 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı okurken insanın içine işleyen o cümle, diziyi izlerken daha en başlangıçta yeniden karşıma çıktı. Sanki yıllar önce okuduğum satırlar, bu kez görüntüyle ve sessizlikle bana geri dönmüş gibiydi. “Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum…” diye başlayan o his, aslında hepimizin hayatına ait.
“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu. Derin bir huzurla her yerimi saran o harika altın an belki birkaç saniye sürmüştü, ama mutluluk bana saatlerce, yıllarca gibi gelmişti.”
Bu satırları okurken de, şimdi izlerken de aynı düşünce geliyor insanın aklına: Bazı mutluluklar yaşanırken sessizdir, fark edilmez… Ama kaybedilince bütün hayat boyunca yankılanır. Belki de masumiyet tam olarak budur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Okuduğum hikâye beni hem gülümsetti hem de derinden hüzünlendirdi. Karakterler öylesine gerçek, öylesine tanıdıktı ki sayfalar arasında gezinirken sanki aynı apartmanda yaşıyor, pencerelerinden yayılan ışığı görüyor, mutfaktan gelen yemek kokularını duyuyordum. Her birinin sevinci, derdi, özlemi bana bir şekilde dokundu. Anlatılanlar sadece olaylardan ibaret değildi; geçmişten bugüne uzanan, insanın en derin duygularına seslenen bir sıcaklık vardı. Kitabı kapattığımda, o dünyanın içinde kalmak istedim; sayfalar sessizleşse de karakterler zihnimde yaşamaya devam etti.
Vedat Türkali’nin Bir Gün Tek Başına romanını okurken, bir aşk hikâyesinin içine sarmalanmış siyasi ve toplumsal bir dönemin panoramasında gezdim. 1960’lar Türkiye’sinin siyasi çalkantıları, öğrenci hareketleri, baskılar ve idealler; hepsi başkarakter Kenan’ın gözünden, iç çatışmalarıyla birlikte anlatılıyor. Dili yoğun ama çok derin, bazen durup cümlelerin ağırlığını sindirmek gerekiyor. Aşk kısmı saf ve tutkulu, ama asıl gücü dönemin politik atmosferini ve bireyin bu fırtınada nasıl yalnızlaşabildiğini göstermesinde. Hem siyasi tarihle ilgilenenler hem de güçlü bir aşk hikâyesi okumak isteyenler için çok etkileyici bir eser.
Matt Haig’in İnsanlar kitabını okurken sanki hem dünyaya ilk kez gelmiş hem de yıllardır burada yaşayan biri gibi hissettim. Uzaydan gelen bir varlığın gözünden insanları izlemek, bizim en sıradan sandığımız şeylerin ne kadar garip, komik ve bazen de anlamlı olduğunu fark ettiriyor. Dilini çok sevdim; hem akıcı hem de düşündürücü. Yer yer kahkaha attım, yer yer boğazım düğümlendi. Özellikle hayatın küçük anlarına değer vermek, sevdiklerimize sarılmak ve kusurlarımızla barışmak üzerine verdiği mesajlar çok içime işledi. Bence hem eğlenceli hem de insana “yaşam” üzerine yeniden düşündüren çok özel bir kitap.
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabını okurken kendimi bir ailenin sırlarının tam ortasında buldum. Her karakter kendi ağzından konuşuyor, iç dünyasını döküyor ve biz de yavaş yavaş o sırların açıldığını görüyoruz. Dili çok akıcı, yer yer güldürüyor ama çoğunlukla duygulandırıyor. Bazen melodram biraz ağır basıyor ama bu da hikâyenin duygusunu artırıyor bence. Özellikle aile ilişkilerini, saklanan gerçekleri ve insanın kendi iç sesiyle yüzleşmesini sevenler için çok etkileyici bir roman.
