Kene Grenouille kıpırdamaya başlıyordu. Ufukta bir umudun kokusunu almıştı. Canı ava çıkmak istiyordu. Dünyanın en büyük av yatağı açılmıştı önüne: Paris şehri.
Çocuklar bana kocaman, garip ve sabit gözlerle bakıyorlar. Hayır, bunlar balık değil; bakışlarındaki küçümseme değil, nefret. Nefretin ardında da, karanlık odalara çökmüş keder var. Işıktan tasarruf ediyorlar, çünkü ışıkları yok.
Aklıma hep Goethe'nin şu dizeleri gelir:
Schade dass die Natur nur EINEN Mensch aus Dir schuf, Denn zum würdigen Mann war und zum Schelmen der Stoff.
(Vakarlı bir adama ve bir de ipsiz sapsıza yetecek (kadar) malzeme varken doğanın senden sadece tek bir insan yaratmış olması üzücü.)