“İçimde, adını hiçbir dile emanet edemediğim bir boşluk büyüyor; ben ona sadece ‘var olmak’ diyorum.”
“Kalbim, anlamın göç ettiği eski bir şehir gibi; sokakları hâlâ kalabalık, ama hiçbir evde ışık yanmıyor.”
“İnsan bazen ölümü değil, sebepsizce yaşamayı düşünmekten yorulur.”
“Göğsümde taşıdığım yük dünya değil; kendime ulaşamamanın ağırlığı.”
“Her sabah gözlerimi hayata değil, cevap vermeyen sorulara açıyorum.”
“Ruhum, kendini aramaktan eskimiş bir yolcudur; vardığı her menzilde biraz daha eksilir.”
“Belki de en büyük yalnızlık, kalabalıkların içinde değil; kendi sesine yabancılaştığın andadır.”
“Zaman yaraları iyileştirmedi; sadece acının yüzünü bana ezberletti.”
“Bütün yollar dışarı çıkıyordu, ben ise içime dönecek bir kapı arıyordum.”
“Varoluş, bazen hiç dinmeyen bir gurbet hissidir; insan kendi ruhuna bile misafir kalabilir.”