iclâl
@icllrgl_
"susmak, sessiz kalmak belki de nahifliğini yitirmiş bu zamanın şifâsıydı; sessizliğin en güçlü sesiydi.."
Öğretmen adayı
202 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Beyin felci ile dünyaya gelen ve doktorların umutlu bir vaka olarak görmediği bir çocuk, 5 yaşına kadar herhangi bir konuşma ya da hareket belirtisi göstermeden yaşamıştır. Ancak 5 yaşından sonra, sol ayağıyla hayata tutunabileceğini fark ettiği o gün, onun için bir dönüm noktası olmuştur. Annesi sayesinde yazmayı öğrenmiştir.
Evet, belki kendi çabası ve azmi vardı; elbette başkalarının destekleri de oldu. Ama en önemlisi, ona tüm yüreğiyle inanan ve yılmadan çabalayan bir annesi vardı. 13 çocuğun arasında, tamamen başkalarına muhtaç bir çocuk değil; birçok başarıya imza atan güçlü bir birey yetiştirmiştir.
Kitabın hem konusu hem de bugünün anlam ve değeri düşünüldüğünde; evlatları için dimdik duran, elinden gelen hiçbir çabayı esirgemeyen ve her zaman güçlü olan annelerimizin Kadınlar Günü’nü içtenlikle kutluyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir güçlü duruşun ardına gizlenmiş derin direnişin yaşam öyküsü
Çölde doğup büyüyen Waris; tecavüze uğramış, kadın sünnetine maruz bırakılmış ve henüz çocuk yaşta babası tarafından yaşlı bir adamla evlendirilmek istenmişti. O ise, çölde hayatını bir başkasına adamak yerine mücadeleyi seçti.
Elbette mücadele kolay değildi. Başarıya giden yol her zaman engellerle doludur; Waris’in hikâyesinde olduğu gibi… Ama o asla pes etmedi. Acılarını yük değil, güce dönüştürdü. Sonuna kadar direndi, hayallerine ulaşmak için büyük bir azimle çalıştı ve sonunda başardı. Dünyaca ünlü bir model oldu.
Fakat onun başarısı yalnızca podyumlarla sınırlı kalmadı. Kendi yaşadıklarını saklamak yerine konuşmayı seçti. Kadın sünnetine maruz kalan, aynı karanlık yollardan geçen sayısız kız çocuğuna ses oldu, nefes oldu, umut oldu..
Adı gibi… Waris gerçekten de bir çöl çiçeğiydi. En kurak toprakta bile kök salmayı başaran, rüzgâra rağmen dimdik ayakta kalan bir çiçek.
Sözde şeriat hükümleriyle kadınların bir birey olarak kabul edilmeyip toplumdan soyutlandığı; yalnızca kocasına hizmet etmekle sorumlu tutulduğu, mahremsiz dışarı çıkamamak, eğitim görememek gibi yasaklarla bürünmüş bir sistemin içine düşen ama ne olursa olsun boyun eğmeyen, direnen, güçlü duran Leyla..
Annesinin; mutluluğunu hiç istemediği, babasının ise ondan utandığı bir çocuk olarak dünyaya gelen, annesinin intiharından sonra zorla kendinden yaşça büyük biriyle evlendirilen, her gün şiddet gören, aşağılanan, hor görülen ve “harami” olarak bir ömür yaşayan, Meryem..
Kitabın ana konusu nedir diye sorarsanız, hiç düşünmeden “kadın” derim. Çünkü burada kadın, çoğu zaman erkeğin bir paçavrası, ihtiyaçlarını karşılamakla yükümlü bir köle gibi görülüyor. Ama aynı zamanda, en zor şartlarda bile birbirine değer veren, koruyup kollayan kadınların gücünü de anlatıyor.
Meryem'in, Leyla’nın iyi bir hayat sürebilmesi için kocasını öldürüp kendi hayatını feda etmesi gibi..
Sayfalarca ağladım, yaşanan olayları derinden hissettim. Savaşı, çaresizliği, ümitsizliği en acı yanlarıyla öğrendim. Bana çok fazla şey kattı, tüm kalbimle önerebileceğim bir kitap.
tuzlu deniz & portakal kokusu
Evet bir aşk romanı ama bütünüyle böyle değerlendirmek romanı oldukça eksik bırakır.
Seküler bir ortamda doğup büyüyen, muhafazakar kesimi yobaz ve itici bulan Defne'nin; mecbur kalarak evlendiği ama daha sonra aşka dönüşen evliliğinde eşi sayesinde İslam'a dair birçok şey öğrenip ısınması, hatta zamanla İslam'ı yaşamaya başlamasının hikayesidir.
Yazar, duyguları o kadar derinden ve ince ince işlemiş ki; olayların içinde olan benim de her şeyi ben yaşıyorum ve ben hissediyorum gibi..
Sürükleyici ve birçok duyguyu derinden hissedip birçok şey öğrenebileceğiniz bir roman :)
Baba.. Bir çocuk için ne büyük anlamlar içeriyor. Bazılarımız için düştüğümüzde kaldıran el, bazılarımız için düşmemize neden olabilecek bi taş olabiliyodu..
Kafka da öyleydi, düşmüştü ve asla babasını suçlamak istemiyodu. Çünkü babası güçlü, kendinden emin ve ihtişamlıydı, hem babasının yetiştirme tarzı buydu üstelik.
Kendi ise babasının tam aksine zayıf ve çelimsizdi. Bir oğul babasından nasıl bu kadar farklı olabilirdi ?
Babasının ona göstermiş olduğu umursamazlık, zorbalık ve alaycılık onu yetersizlik, suçluluk, ait olamama gibi birçok duyguya itmişti. Kaç yaşına gelirse gelsin babasından hep onay bekliyodu. Evlilikte bile..
Kitap boyunca babasnın yüzüne haykırmak istediklerini yazıya döken Kafka, kendiyle hep bi çatışma ve suçluluk duygusu içindedir.
Babası ve kendini kitabın başında iki yabancı olarak tanıtsa da kitabı, mektubuna karşılık babasının ne cevap vereceğini bilir şekilde onun ağzından cevaplayarak bitirmiştir.
