Ide
@idereads
77 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Her şey yitip gitmişti, bense unutulmuştum: yanlış evde yanlış aileyle olmanın yarattığı zihin karışıklığı beni tüketiyordu, bu yüzden günlerce uyumasına izin verilmeyen sorgudaki bir mahkûm gibi mahmur, sarhoş gibi sersemdim, dokunsan ağlayacaktım. Tekrar tekrar, eve gitmem lazım diye düşünüyordum ve sonra, milyonuncu kez, Gidemem ki diyordum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·112 syf.·
21 saatte okudu
·2022 82. kitabı
normal bir hikaye
marianne ve connell'ın liseden beri süregelen karmaşık ilişkilerini yazmış sally. kitapta postit yapıştırmadığım, altını çizmediğim sayfa kalmadı ve yeni comfort kitabım haline geldi -aynı zamanda yılın favorileri arasına girdi.
david nicholls'un bir gün kitabını okuyor gibi hissettiriyor kitap başlarda. eğer okumadıysanız ya da filmini görmediyseniz onu da tavsiye ederim, normal insanlarsa onun daha iyi belki biraz abartacağım: çok daha iyi hali (benzeri).
connell, okurken kendimle en çok özdeşleştirdiğim karakter olmasının yanı sıra, anlaşacağımdan ve anlayacağımdan emin olduğum ama asla karşılaşamayacağım dediğim erkeklerden. diziyi izlerken de böyle düşünüyordum kitapla birlikte fikrim pekişmiş oldu. böyle biri olmasının en büyük sebepleri tabii ki marianne, ona çok iyi geldiğini ve bunun karşılıklı olduğunu düşünüyorum. hatta o çok ünlü alıntıya göre connell da öyle düşünüyor gibi görünüyor :-)
marianne ise herhangi bir yerde oturup, bir yol kenarı kaldırımı ya da saray koltuğu fark etmez; kutuplarının zirvesi olsun, saatlerce konuşmak veya saatlerce susmak istediğim cinsten, normal olmaya çabalarken tuhaflaşmak istediğim biri.
ikili için, bunca yıldır aynı toprağı paylaşan iki bitki gibilerdi, diyor yazar son sayfalarda ve kitabını da ardındaki oluşum fikrini de özetliyor aslında. beraber büyümek, sürekli yan yana olmak ve yalnızca o kişiyle sevilmeyi öğrenmek diyebiliriz o cümle için. marianne ve connell için tek gerçek bu muydu orası tartışılır.
bu tarz (abartılan, abarttığınızı düşündüğünüz) kitapların zorluğu onları doğru zamanda okuyabilmek bence. ne zaman bir kitabı çok abartı bulsam bir şekilde onu yanlış zamanda okuduğumu düşünürüm (kalitesiz, amaçsızca yazılmışlardan bahsetmiyorum). ben normal insanlar'ı çok doğru bir zamanda okudum ve bana bir
normal insanlar'ı okumayı uzun süre erteledim ve şimdi iyi ki diyorum çünkü en doğru zamanı seçmişim <3 
Normal İnsanlar
Normal İnsanlar