Hiçlik! Yaşamdan çıkardığımız sonuçlardan biri de hayatın o büyük hiçliğini kabul etmekti. Bütün o hayhuylu ve önemli küçük şeyler alt alta eklenip toplandığında ortaya çıkan şey koskoca bir hiçlikti!
hiç kimse kendi kişiliğini gözleri kapalı olmadan doğru algılayamaz, ışık toprak yanımızla daha uyumlu olsa da sanki karanlık gerçekten de özümüzün en has parçasıymış gibidir.
bir kadının, bir erkekle aynı ruh hali ve tavırla sokaklarda dolaşmasının mümkün olduğunu düşünmüyordu. kadın yaya sürekli kesintilerle karşı karşıya kalırdı: bakışlar, yorumlar, ıslıklar, sarkıntılıklar. bir kadın her zaman tetikte olmak için yetiştirilirdi: şu herif çok mu yakın yürüyordu? bu herif onu mu takip ediyordu?