Defne Hadiş
@idioterne
Nuova Accademia di Belle Arti
istanbul, 2001
359 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·360 syf.·
2026 8. kitabı
Benim Olağanüstü Akıllı Arkadaşım'ı okurken çok keyif aldım. Savaş sonrası Napoli’sinin yoksul ve şiddet dolu bir mahallesinde geçiyor.. Mahallenin önce Don Achille sonra tefeci Solara kardeşlerin ekonomik köleliği ve vahşi ataerkilliğiyle örülü çürümüş düzeni içerisinde iki küçük kızın büyüme mücadelesini okuyoruz. Lenu bu karanlık hapishaneden eğitimle kaçmaya, eğitim hakkından mahrum bırakılan Lila ise olağanüstü dehasıyla kuralları yıkmaya çalışıyor.. İki kızın dostluğu, bu boğucu sosyo-politik yıkımın ortasında birbirlerini hem var eden sarsılmaz bir sığınak hem de romanın anlatıcısı Lenu için saf sevginin ötesinde derin bir kıskançlık ve yetersizlik duygusunun beslediği zehirleyici bir bağımlılık durumu.
Oliviero öğretmen Lila'yı bir kenara bırakıp beni öne itmekte haklıydı. "Pleb nedir biliyor musun?" "Evet öğretmenim." Plebin ne olduğunu, Oliviero öğretmenimin bana yıllar önce sorduğu andan çok daha açık ve seçik olarak şu anda anlıyor, biliyordum. Pleb bizlerdik. Pleb yemekle şaraba aynı anda sahip olmak için kavga etmek, kimin yemeği daha önce geliyor, kiminki daha leziz diye tartışma çıkarmaktı; garsonların üzerinde gezinip durdukları o pis zemindi, giderek amiyane bir hal alan kadeh tokuşturmalardı. Pleb annemdi, içki içmiş, şimdi ciddiyetle oturan babama sırtını dönmüş, maden tüccarının açık saçık şakalarına kahkahalar atarak gülüyordu. Herkes gülüyordu, Lila da bir rol sahibi olarak ve bunu sonuna dek üstlenerek gülüyordu.
Harman
bu iyiliğin içinde şer kokusu, bu şerrin içinde de iyi koku vardı ve işte bu harman Lila'nın soluğunu kesiyordu
Bütün hayatımı," dedi sanki bir misyondan söz edercesine, "ona benzememeye adayacağım."