En yakın örneği Aziz Türk milleti
İnsanın isteminden her türlü özgürlüğü almak, davranışlarından her çeşit ahlak düşüncesini kaldırmak demektir.
Herkes tek tip oldu, çünkü herkes birbirinden korkuyor. Paranoya devrindeyiz. Özgüveni doğal olmayan, çok yanlış şeylerle, yapay ve meta şeylerle (uyuşturucu, vücut geliştirme, estetik ameliyat, dil öğrenme, ticaret, aşırı kitap okuma, evlilik, kariyer vesaire) kazanmaya çalışıyoruz. Cesur, yiğitçe atılımlar yapan kimse yok. Kimsenin kimseye tahammülü bile yok. Özgün ve orijinal insan neredeyse kalmadı. Dijitalleşme insanları kolaya alıştırdı. Yargı aşırı yüceltildi. Linç kültürü normalleştirildi. Sanat öldü ve toplum konfor bağımlısı oldu. Duygular birer veriye dönüştürüldü. Özel alan diye bir şey neredeyse kalmadı. Yani dünyalılar, hiç bu kadar zengin, hiç bu kadar fakir olmamıştı.
Herkes cesur ve samimi olanı arzuluyor ama kimse cesaret edip samimiyet göstermiyor.
-Orospu çocuğunun tekiysem bile bunu kabul edebilirim. Yeter ki birisi beni orospu çocuğunun teki olduğuma inandırsın.
+Kesin olan şeyler bellidir, tartışılmaz.
Beyaza siyah diyen birine "o beyazdır, siyah değil" demeliyiz. İki kere iki dört eder.
-Üzgünüm ama ben "iki kere iki beş de edebilir hatta etmeli" diyen biriyim. Ayrıca beyaza siyah da diyebilirdi, beyazı beyaz olarak kabul ettiren kişi.
Sartre'a göre, "insan, varoluşu özünden önce gelen bir varlıktır." Burada özne, yani insan, kendiliğinden oluşmuştur demiyor. Kendini gerçekleştirmeye özünü oluşturan materyallerin farkına vardıktan sonra başlamıştır diyor ve herhangi bir kişi, özgürlüğünün kısıtlanmasını isterken bile, örneğin özgürlüğünü kısıtlayan bir iktidara oy verirken, kendi özünde sığ ve vasat bir özgürlük anlayışını tercih ettiği için o iktidarı benimser. Kaldı ki toplumun özgürlüğünü aşırı kısıtlayan her iktidar, aslında kendi özgürlüğünü de kısıtlar. Her zaman korku içinde yaşar. Burada diyebiliriz ki, kişi ne kadar özgür olursa, o kadar cesur olabilir. Aynı zamanda zorba. Ne kadar tutsak olursa da o kadar korkak. Aynı zamanda riyakar. Eskiden diktatörü destekleyenlere karşı daha sert bir üslup takınırdım, şimdiyse daha pozitif yaklaşmaya çalışıyorum. Çünkü fark ettim ki, ben de onlarla aynı çukura düşüyorum. Neyse ki felsefenin sonsuz karanlığa götüren ışıklı yoluna girdim. Şimdi daha sakinim. Bu sakinlikte düşünürsen, sen de anlarsın ki, siyahı siyahta, beyazı beyazda bırakmak gerekir. Zamanla ikisininde değişebildiğini göreceksin. Sadece renk olarak da değil. Belki renk olmayı bile reddedip, varlıklarını başka bir şey olarak sürdüreceklerdir.