Kiraz
@idril
276 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·208 syf.·
2026 15. kitabı
Bu kitabı ağlamadan okuyabilen cindir. Bilemiyorum belki kendi babamın hastalığı beni bu kitapla daha çok empati yapmaya sürüklemiştir ama hayatım boyunca okuyup en çok ağladığım iki üç kitaptan birisi oldu. Ölüm öyle bir şey ki en mutlu anılara bile gölgesini aksettiriyor. Herkesin babasıyla sadece mutlu olduğu anılara sahip olması dileğiyle.
Reklam
Puan vermedi·500 syf.·
2025 32. kitabı
Kitap çok akıcı ve güzeldi ancak okurken şu his vardı: Kızıl Kraliçe serisini okuyor gibiyim. Olay örgüsü, karakter gelişimleri.. Bir çok ortak noktası vardı ve esinlenmekten çok öteydi. İki evreni de çok beğendim ama hoş bir durum olmamış :/
Puan vermedi·848 syf.·
2020 68. kitabı
Şimdiye kadar Murakami’nin üç kitabını okudum ve sanırım bundan sonra kütüphaneme daha fazla Murakami eklemeyeceğim. Genel olarak bunun nedeni, şahsi fikrim, kitaplarında aşırı ve gereksiz bulduğum cinsellik, tekrar eden cümleler ve edebi derinlikten yoksunluk. Tabi ki herkesin kendi edebi değer anlayışı vardır ve bu söylediklerime katılmayanlar da olabilir. Ancak büyük beklentilerle ve merakla aldığım Kumandanı Öldürmek kitabı beni hayal kırıklığına uğrattı. Üzülerek söylemeliyim ki kitabın konusu çok orijinal olsa da cümleler sürekli birbirini tekrar ediyordu; aynı zamanda bazı şeyleri kanıtlamak ister gibi araya alakasız olaylar sokuşturmuş gibiydi. Yani demek istediğim 850 sayfayı gerçekten 200 sayfaya da sığdırabilirdiniz. Daha önce de bu bahsettiğim gibi çok gereksiz cinsellik içeren sayfalar vardı bence. Bazı sayfalardaki(Marie ile bedenleri hakkında konuşmaları ve aynı şekilde kız kardeşinin bedeni hakkındaki anlatımları) okurken beni rahatsız etti.
Tabii ki Murakami’nin belli bir tarzı ve büyük bir hayran kitlesi var benim de gerçekten saygı duyduğum bir yazar ama üç kitabında da aynı şeyleri hissettiğim için daha fazla okumamaya karar verdim. Bazı yerlerde cümleler, olaylar öyle açık seçikti ki kitabı bırakmayı bile düşündüm ancak edebi eserlere olan saygımdan dolayı okumayı yarım bırakmadım.
Yine de kullanılan metaforlar ve genel olarak konunun farklılığı çekici olabilir. Operadan resime güzel sanatlar açısından zengin bir birikim vardı. Betimlemeler de çok ayrıntılıydı. Bunları kitabın olumlu yönlerine ekleyebiliriz sanırım.
Puan vermedi·240 syf.·
2020 67. kitabı
Kitabın konusu gibi herkesin söylediği şeyleri söylemeyeceğim. Ama şunu söyleyebilirim ki son zamanlarda okuyup da beğenmediğim tek kitap bu oldu sanırım. Evet, verdiği mesaj kadınlar için kendi ayaklarında durmanın ne kadar önemli olduğu gibi günümüzde bile devam eden bir sorun olsa da kitapta sürekli Doğu’nun küçümsendiğini hissettim. Yaşam tarzlarından düşünce yapılarına, hastalığın verdiği fiziksel bozulmalardan Doğulu insanların giyinme tarzlarına kadar hepsinde Batı’yı öven bir taraf vardı bence. Bu da beni kitabı okurken epeyce rahatsız etti. Kitap sömürge döneminde yazılmış ve o anki toplumda hakim bakış açısı böyle olabilir anlıyorum. Yine de bunu görmek biraz üzdü. Hala da bu bakış açısının devam ettiğini her gün görüyoruz.
Bunun dışında, akıcı bir dili vardı. Bir iki günde okunabilir. Ama adının neden Boyalı Peçe olduğunu da tam olarak anlayamadım. Belki de kitapta az önce bahsettiğim konu bende ön yargı oluşturdu, bilemiyorum.
Puan vermedi·331 syf.·
2020 64. kitabı
Çok popüler olduğu için beklentilerimi karşılayamamasından korktuğum bu kitabı nihayet okuma fırsatı buldum. Ne diyebilirim ki, bildiğimiz her şeyi, sahip olduğumuz her şeyi sorgularken buldum kendimi. En başlarda dedim ki, görmek ne büyük nimet. Sonra bazen görmemek mi en iyisi? En sonunda anladım ki önemli olan neyi görmek istediğimiz. Aslında bizler de bir anlamda körleriz, göz ardı ettiğimiz şeylere, görmeyi bilinçli olarak reddettiğimiz şeylere. Ne kadar kötü de olsa, bizi üzse de, bizi değiştirip bambaşka bir insan yapacak olsa da...
İçine işleyen bir hikayeydi. Bazen kendimi gözlerimi kapatıp evde yolumu bulmaya çalışırken buldum, bazen gökyüzündeki bulutların ne kadar güzel olduğunu düşünürken de.
Konuya gelecek olursak, yazarın daha önce okuduğum kitaplarından aşina olduğum gibi bir olay örgüsü var. Nedeni belli olmayan bir felaket ansızın geliyor ve ansızın gidiyor. Aslına bakarsanız neden böyle olduğunu çok da merak etmiyoruz. Şu anda yaşadığımız zorluklar da bize bunun ne kadar gereksiz olduğunu gösteriyor zaten; kimse virüsün neden çıktığıyla ilgilenmiyor, bir an önce eski hayatına kavuşmayı istiyor. Belki de şu anda bu düşüncelere sahip olduğum için, daha farkına vararak okuduğum bir kitaptı.
Keşke daha önce okusaydım demedim, çünkü her kitabı okumanın belli bir zamanı olduğunu düşünüyorum. İyi ki bu kitabı benim için doğru zaman olan şu anda okumuşum.
Hepinizin kendi körlüğünden uyanması dileğiyle..
Reklam