Annem küçük bir çocuktan ziyade babama duyduğu öfkenin parçası olarak görürdü beni, sevmekse bunun adı sevgiydi fakat ben çocuk olup büyüyemedim ben bir kadının öfkesi nefreti oldum, O kadının yapamadıklarını ben 19 yaşımda sırtımda bi çuval gibi taşıyorum hala. Ben iyileşemeyeceğimi bilip iyileşeceğim diyip gün geçtikçe beter oldum. Hiç çocuk olamayınca bir insan meğersem gün geçtikçe vücudu da çürüyormuş, bazen korktum bazen yaşamak istemedim annen neyse sende osun çokça, çünkü istesemde içimdeki nefreti atamıyorum, beni çok sevenlere güvenemiyorum herkes nankör herkes aldatır gözüyle bakıyorum. Ah be anne sen öyleydin neden beni böyle icindeki sevgisizlikle büyüttün, neden bağrına basıp merhamet göstermedin. Anne ben şimdi istesemde yapamıyorum senin verdiğin emaneti nefreti kalbimde taşıyorum ve galiba hep taşıyacam...