Hırsızlık edenleri atıyorlardı iceri, şimdi de doğruyu söyleyenleri atmaya başladılar.
Nedir çektiğim bu çile bu ızdırap? Elem dolu mısraların etkisindemiyim, yoksa kaybolmuşluk sendromumu baskılıyo beni. Ne yaptığımı, ne yapacağımı bilmiyorum, bazen hiç olmadık yerlerde buluyorum kendimi ; bazen bir uçurumun kenarında bazen hiç bilmediğim sokaklar da.Hiç bilmediğim şarkılar mırıldanıyorum. Kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum, istediğim gibi koşamıyor istediğim gibi yürüyemiyor, istediğim gibi sevemiyor, sevilemiyorum.Sanki bunlara hakkım yokmuş gibi ve . Gitmek istiyorum, kendimi görmek istediğim, istediğim gibi konuşabildiğim, yürüyebildigim, sevebildigim ve sevilebildigim bir yere gitmek istiyorum. Gerçi bu dünyada öyle bir yer var mı ? Yoksa eğer ölmem mi gerek..
Kendimi var edemedim ama en azında yok edebilirim.
Seni seviyorum...deli gibi değil,gayet akılı başında olarak seviyorum...
Içimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı
Şimdi ben gidiyorum fakat ne zaman çağırırsan gelirim.