Bu kitapta en sevdiğim şey, beynin farklı durumlarda nasıl çalıştığını görsellerle anlatması oldu. Karmaşık ve teknik bir dil yerine, herkesin anlayabileceği bir şekilde anlatılmış olması okumayı çok keyifli hale getiriyor. Ayrıca düşük stresli bir yaşam için sunduğu öneriler de günlük hayatta üzerine düşünmeye değer noktalar içeriyor. Aslında kitap boyunca anlatılanların çoğu hepimizin bir şekilde bildiği şeyler ama hayatın akışı içinde unuttuğumuz veya görmezden geldiğimiz noktaları yeniden hatırlatıyor. Hem düşündüren hem de akıcı ilerleyen bir kitaptı.
Göz Aydınlığı Bir Ömür
Kutlu Hayatın İzinde isimli yeni siyeriyle kitaplığımda yer alan Ahmet Özel Hoca'nın hayatını okumak nasip oldu. Kendisi de benim gibi Kürt olduğu için çocukluk anılarını okurken (bizimkilerin anlattığına benzerdi pek çoğu) onunla daha derinden bağ kurabildim.
Ağrı'nın bir köyünden bir prof dr çıkıyor, hem de İSAM' a önemli katkıları olan biri. Bu vesileyle Hep Otuz Üç Yaşında belgesel-filmini de önermiş olalım. Başroldeki Niyaz Ahmet hoca :). Eğitim hayatının ilerlemesinde babasının köyde okuma yazma bilen azınlıktan olmasının payının büyük olduğunu düşünüyorum. Ayrıca çocukluğundan beri kendisine çokça sorumluluk verilmiş birisi. Eskiden daha çok sorumluluk verilirdi çocuklara gerçekten.
Hatırat okumayı seviyorum çünkü Allah'ın kendimiz için gizlediği mutlulukların hoşluğunu tefekkür etme fırsatı veriyor. Nitekim üniversitede hoca olmayı bekleyen Ahmet Hoca'nın çeşitli sebeplerden dolayı önü kapatılması aslında İSAM' da önemli görevleri ifa etmesi içinmiş.
"Hiç kimse, yapmakta olduklarına karşılık olarak onlar için saklanan göz aydınlıklarını (gizlenen müjde ve mutluluğu) bilemez." Secde suresi, 17.
Kardeşler Apartmanında otururlarmış mesela. Keşke orada yaşasaydım dedirtti. Öğrencilere, insanlara yuva olmuş. Ahmet Hoca ve Ayşe Hoca yalnızca kendileri için yaşayan insanlardan değilmiş. Eşi Ayşe Bengigül Özel' i anlattığı satırlarda ağladım. Kendisi vefat etmiş ancak öyle güzel anılıyor ki. Ona da ayrı bir hatırat kitabı yazmışlar. Maşallah. Çok güzel pırıl pırıl evlatlar da yetiştirmişler.
Kitabın ilk başlarında birkaç sayfa hoca soyağacını, akrabalarını (hem uzak hem yakın neredeyse hepsi) köylülerinin isimlerini yazmış. Bu bana etkileyici geldi çünkü insanın köklerini araştırması, buna kendi hatıratında sayfalarca yer veriyor olması kıvmet verdiğinin
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Akıcı ve anlaşılır bir kitaptı. Hareket, beslenme ve modern yaşamın insan üzerindeki etkilerini basit bir dille anlatıyor. Bazı bölümler düşündürücüydü ve insanın günlük alışkanlıklarını sorgulamasını sağlıyor. Eğer bu konulara yeniyseniz faydalı olabilir ama daha önce bu alanlarda çok okuduysanız çok yeni bilgiler bulamayabilirsiniz. Genel olarak keyifli ve hızlı okunan bir kitaptı.
Mutlu olmak için tasarlanmış canlılar değiliz. Mutluluk, doğru ve kendi doğasında yaşanabilen anların bize verdiği bir işarettir. Arayışımız, mutluluğun ötesinde "tatmin dolu bir yaşam" olduğunda, mutluluktan çok daha doyurucu bir şeyi deneyimleme şansımız olur. Bu hal, "yaşamdan tatmin" hissetme hali yahut eskilerin "mutmain olmak" dedikleri durumdur. Gerçekten yaşamaya başlamanın yolu; maddi bedenin ötesinde, acıları ve sevinçleri ile her bir anında "tatmin" hissedilen bir yaşam anlayışından geçer.
Kitabın 32 sayfası eksik çıktı. Onun dışında güzel ve faydalı kitap. Mutlu ve sağlıklı yaşamanın temel anahtarları hakkında bilgiler paylaşıyor. Okuması kolay. Bilginiz varsa sıkılabilirsiniz.
Melankoli, hüzün ve eylemsizlik üçgeniyle geçen 47 yıllık bir ömür...
Beş ay gibi bir sürede bitirdiğim, her kelimesini tekrar tekrar okumak istediğim bir yapıt bu. Günlük hayattaki ruh halimi çoğu zaman olumsuz etkilese de; anlam arayışımı ve derunimi daha da derinleştiren, kelimelerle tarifi imkansız bir kitap.
Haftanın birkaç gününde, kendisi için kolay bir uğraş olarak gördüğü muhasebecilik mesleğini ifa eden ve işi dışındaki zamanın büyük çoğunluğunu odasında geçiren bir yazar... Pessoa, bu tecrit sürecinde tahayyül istidatını sınırlarına kadar zorlamış ve varoluşsal sancılarını en yoğun haline ulaştırmıştır. Şüphesiz ki yazar, bu süreçle birlikte dipsiz bir melankoli hissine kapılmış ve içindeki o dinmeyen huzursuzluğu dindirmenin tek yolu olarak kitaplara, yani yazma eylemine sığınmıştır.
Ölümünden sonra odasında bulunan, içi el yazmalarıyla dolu o meşhur tahta sandık ve bu metinlerin çoğunun aynı yazarın kaleminden çıkmasına rağmen farklı kimliklerle (Heteronimler/yarı-heteronimler) yazılmış olması, Pessoa’nın ne denli karmaşık ve bilinmez bir iç dünyaya sahip olduğunu kanıtlıyor.
Hayata karşı takındığı bu muazzam eylemsizliği ve bilmezliği, ölüm döşeğindeki o son cümlesiyle adeta mühürlemiştir:
"I know not what tomorrow will bring." (Yarının ne getireceğini bilmiyorum.)
