"İnsanlar"... dedim fısıldayarak. "Taşırlar insanları. Kundakteyken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı..."
Bana ne olacak? Kaderimde neler var? Tam bir belirsizlik içinde olmak en kötü şey... Geleceğim yok, bana neler olacağını tahmin bile edemiyorum. Geçmişe bakmaya da korkuyorum. Orada daha çok umutsuzluk var. Bunları hatırlamak bile kalbimi parçalamaya yetiyor.