Sınır var mı? İlişkiler için gerçekten bir sınır var mı? Varsa da ikinci sınıf sinema eleştirmenlerinin göremeyeceği bir sınır bu. İnsan severken basit sınıflandırmaların sınırlarını değil kendi sınırlarını görür, kendi sınırlarında dolaşır, kendi sınırlarına değer. Benim bildiğim tek sınır bu.
"yaşımın insanı olma şansımı kaybetmiştim ben sanki. O gün."
ikircikli
@ikircikli_
·
Yerde bir iki kitap ayracı, buruşturulup atılmış küçük kağıtlar. "Kendimi terk edilmiş gibi hissetmiştim. O beni terk etmişti." Sınıfa dönmüş. Gizli gizli ağlamış. Neyse ki müzik dersi. Ders boyunca önündeki günleri hatta yılları o çocuğu tekrar görme ve görememe olasılıklarına göre düşünmüş, hayal etmiş. Karar vermiş: Bekleyerek ve acı çekerek yaşayacakmış. "Tabii sonradan unuttum. O duygular, düşünceler silindi. Ama yaşımın insanı olma şansımı kaybetmiştim ben sanki. O gün. "
Yerde bir iki kitap ayracı, buruşturulup atılmış küçük kağıtlar. "Kendimi terk edilmiş gibi hissetmiştim. O beni terk etmişti." Sınıfa dönmüş. Gizli gizli ağlamış. Neyse ki müzik dersi. Ders boyunca önündeki günleri hatta yılları o çocuğu tekrar görme ve görememe olasılıklarına göre düşünmüş, hayal etmiş. Karar vermiş: Bekleyerek ve acı çekerek yaşayacakmış. "Tabii sonradan unuttum. O duygular, düşünceler silindi. Ama yaşımın insanı olma şansımı kaybetmiştim ben sanki. O gün. "
Çetin, gündelik şeyler dışında Nihal o kadar az konuşuyor, ben onun her odama gelişinde konuşacak o kadar çok şey buluyordum ki, artık konuşmaktan duyduğum sıkıntılar, pişmanlıklar göğsümü ağrıtmaya başlamıştı. O konuşsun istiyordum. Ölümlerle açılan uçurumdan bir ses çıksın. O konuşsun. Ben bıkmıştım konuşkanlığımı hor görmekten, bunun da bir hastalık olduğuna dair kurgulardan. Eşit olalım istiyordum, dert ortağı olalım.