"Başarabilmene sevindim."(...)" Ama bir dahaki sefere biri kendini kurtarman gerektiğini söylediğinde uçup git, tamam mı?"
"Belki de seni kurtarıyordum."
Zaten yara almadan bu dünyada yaşayabilmek mümkün mü? Ancak biliyorum ki insan bu yaralarla büyüyor, var oluyor. Varoluşun da, kayboluşun da altındaki imza hep bu yaralara aittir. Başarılar da, yenilgiler de bu yaraların eseri.
Yaz içeri atar adımını elbet ve papazeriğinin gevşemesine benzer sonra acının gevşemesi.
Kirazlı yoldan bir daha geçsen de unutmazsın,
bir keredir ayrılık ve kulağında küpe artık.
Kalbin ışımıştı yıllarca birinde,
birinde kış durmuştu ince ince.
Unutmazsın unutmak istesen de,
dal aşağı doğru çataldır artık.