Kitabın sonlarında kendi içimde felsefi bir düşünce uyandırdı ve Seneca'nın "Beyaz saçlarına ve kırışıklıklarına bakıp bir insanın uzun süre yaşadığını sanma; o uzun süre yaşamadı, sadece uzun süre var oldu" sözünün hislerimin karşılığı olduğuna karar verdim. Sefalet içinde geçen uzun bir hayat beraberinde uzun bir sefalet getirmez mi? böyle bir hayat, yaşamaya gerçekten değer mi?