“Oysaki ben ölen kadar onun için de ağlıyorum. Ne tuhaftır ki, biz insanlar, kendine de, başkalarına da acımak nedir bilmeyen merhametsiz insanlara da acıyıp ağlayabiliyorduk.” –Nelly | Syf. 241
“ Ayrıca beni hayatımdan en çok bezdiren şey, harabeye dönmüş bu beden, yaşadığım bu zindan. Bu zindana kapanıp kalmaktan bıktım usandım artık. Buradan kurtulup o parlak ve aydınlık dünyaya gitmeyi ve hep orada kalmayı çok istiyorum. Benim isteğim sızlayan bir kalbin duvarları ardından oranın özlemini çekmek, gözyaşları arasında orayı şöyle bir görmek değil. O dünyanın içinde olmak, gerçekten orada yaşamak istiyorum. “
– Catherine | Syf.232