Erkek çocukları anneyi çok severler, yakın olmak isterler. Fakat, erkek olduklarından anneye benzememek için uzaklaşmaya çalışırlar. Yani bir yakınlaşır, bir uzaklaşırlar. Örnek: Oğlan çocuğu. Bazen gelip kucağa yatar, gülüşür oynarsın. Sonra sen sarılmak istediğinde iter, "Ben artık bebek değilim, büyüdüm" der.
Erkek, kadına yakın olmak ister, bu yakınlığa ve sevgiye ihtiyacı vardır; ama yakınlık uzadığında 'şuur altında yatanlardan dolayı' bir müddet kendini çeker, uzaklaşmış gibi görünür. Fakat bu kısa sürelidir. Burada kadın, erkeğin bir bu doğasını bilmeli o da uzaklaşmaya çalışmamalı, o anın geçmesini sabırla beklemeli. Yoksa ipler kopmaya başlar. Sen onu kendine uzaklaştırırsın, bir daha kolay kolay sana yaklaşmaz.