"Ah, çok ilginç. Şımarık bir ilginçlikteyim. 'Toplumda bir işe yaramam lazım' hissinin arkasında, tiyatro izleyen bilmiş bir izleyici gibiyim. Sonraki sahne heyecanlandırmıyor. Sahne içindeki oyuncuların ciddi yüz mimikleri, sözleri, yeminleri, ses tonları hiç ama hiç inandırıcı gelmiyor. Acemi bir tiyatroya can değerinde bir ödenek ödemiş de bu ödenekten vazgeçememenin sinirindeyim. Oyunculuklar berbat, atmosfer rüküş. Üstelik sahneye buyur ediliyorum. Ah, izlemek yetmezmiş gibi buyura direttiğim için kınanıyorum. Tek izleyici değilim ama kimsenin yüzünü seçemiyorum. 'Yalnızım' diye serzenişte bulunamamaktayım. Amfiden çıkamıyorum da. Ödediğim bedel büyük. Şımarık şekilde buyur edenlerin ses bombalarında gözlerim kanayarak kahkaha atıyorum. 'Deli' dediklerini duyunca yükseliyor sesim. Ömrümde bu kadar büyük gülmüş müydüm? Buna gülmek denir miydi? Ah, çok ilginç bir seyirdeyim. Acı çekerek şımarmanın lüksünü yaşıyorum."