Attilâ İlhan’ın Ben Sana Mecburum adlı eseri, Türk şiirinin modernleşmesinde ve bireysel duyguların edebi bir dille dışavurumunda önemli bir dönüm noktasıdır. Şair, aşkı sadece bir duygu olarak değil; yalnızlık, toplumsal arayışlar, İstanbul’un hüzünlü atmosferi ve kaybedilen zamanın bir yansıması olarak işler. İmgelerle yüklü, akıcı ve tutkulu bir anlatıma sahip olan bu şiirler, okuru hem bireysel bir iç yolculuğa hem de dönemin ruhunu yansıtan entelektüel bir sorgulamaya davet eder. Attilâ İlhan, kendine has üslubuyla aşkın sancısını ve o tutkulu zorunluluğu evrensel bir dille şiirleştirerek Türk edebiyatının en ikonik metinlerinden birini ortaya koyar.
Seyyidhan Kömürcü & Kendinin Ağacı
"herkesin herkesten biraz almak istediği bu çağda / sen birinin / her şeyi olmak istiyorsun / birinin / ama her şeyi"
"güzel yerden kırılmışsın / ses çıkarmıyor güzel yerlerinden kırılanlar"
"tekini kaybetmiş bir şey gibi / tek ama yepyeni kaldım"
"okurunu sakatlamış kitaplar gibiydin / çünkü öldürmez ama / okurunu sakat bırakır bazı kitaplar"
"beni sanki sızılı bir kitabın tam ortasında unutmuşlar"
Kitap öyle güzel dizelerle dolu ki, birini almasam diğerinin gönlü kalır duygusu oluştu içimde. Bu yüzden incelememe, beni en çok etkileyen bazı dizeleri paylaşarak başlamak istedim.
Kendinin Ağacı, ilk bakışta bir sevgiliden ayrılan bir adamın yaşadığı acıyı anlatıyor gibi görünse de aslında karşımızdaki öyle sıradan, alışılagelmiş bir ayrılık hikâyesi değil. Şair; ayrılığı iki insanın birbirinden kopmasından öte, bireyin hayattan, mekândan, anılardan ve hatta parça parça kendinden ayrılması olarak işliyor. Şiirlerdeki o sızı, ayrılığın yaşandığı mekânların adeta üzerimize yıkılmasıyla hissettiriliyor. Bir odada, bir evde ya da bir sokakta bir zamanlar var olan birinin yokluğu, nesneler üzerinden yüzümüze vuruyor. Şair; sevgiliden veya canından aziz bildiği birinden kopmayı, içindeki kadim bir şeylerin kırılmasıyla anlatıyor. Gitmek, sadece fiziki bir mesafe meselesi değil; geride kalan için derin bir "eksilme" ve "hasar" döneminin başlaması demek.
Kitabın adı boşa Kendinin Ağacı konmamış. İnsan büyük bir kopuş yaşadığında, sadece karşısındakini kaybetmiyor; onun yanındaki "eski kendisini" de yitiriyor. Kömürcü’nün şiirindeki o yas havası, bir yönüyle de artık asla geri gelmeyecek olan o eski, yaralanmamış saf benliğin arkasından tutulan, psikanalitik derinliği olan bir yasa dönüşüyor.
Kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ya Tahammül Ya Sefer, modern Türk öykücülüğünün en özgün ve derinlikli seslerinden Mustafa Kutlu’nun, Türkiye’nin sosyo-kültürel ve siyasi dönüşümünü bireylerin iç dünyası üzerinden keskin bir şekilde gözler önüne serdiği sarsıcı bir uzun öyküsüdür. İlk kez 1983 yılında yayımlanan bu eser, yazarın ideolojik savrulmaları, dava bilincini ve modernleşmenin getirdiği yabancılaşmayı masaya yatırdığı en önemli kült kitaplarından biridir.
Eser, 1960’lı ve 70’li yılların Türkiye’sinde idealist bir dava anlayışıyla bir araya gelen, inançları uğruna fedakarlıklar yapan bir grup gencin hikayesini konu alır. Kitabın merkezinde yer alan İlhan, Kerim, Murat ve Asım gibi karakterler, başlangıçta dünyayı değiştirmek ve inandıkları değerleri yaşatmak için büyük bir adanmışlıkla yola çıkarlar. Ancak zaman ilerledikçe, 1980 sonrasının getirdiği yeni dünya düzeni, kapitalistleşme ve güç arayışı bu insanları büyük bir sınavla karşı karşıya bırakır. Kimi sistemin çarklarına ayak uydurup zenginleşerek eski ideallerine sırtını döner (yani tahammül etmeyi seçer), kimi ise savrulup gider. Asım karakteri ise, davanın özünü ve samimiyetini korumak adına her şeyi geride bırakarak kendi içsel yolculuğuna ve sessiz direnişine (yani sefere) çıkmayı tercih eder.
Mustafa Kutlu, kendine has o samimi, akıcı ve sinematografik anlatımıyla, bir dönemin entelektüel ve dini camiasının geçirdiği büyük zihniyet değişimini adeta bir ayna gibi topluma yansıtır. Ya Tahammül Ya Sefer, sadece siyasi veya sosyolojik bir eleştiri değil; insanın kendi vicdanıyla, hırslarıyla ve inançlarıyla yüzleşmesini sağlayan, güncelliğini asla kaybetmeyen zamansız bir ahlak ve dava muhasebesidir.
Bir Şiir kitabından daha fazlası...
Puan vermedi·90 syf.··
Beğendi
·2026 40. kitabı
·5 saatte okudu
·Okunma: 19 Haziran 2026 19:12
Okuduğum çoook az şiir kitaplarından biri...
Şimdiye kadar okuduğum yegane Atilla İlhan eseri...
Şiir kitapı , seven sevmeyen herkese tavsiye ediyor , bir şiir kitabından bile daha fazlası. Muhteşem bir eser...
Nereye gitsen izine rastlarsın. İster rüyada, ister aktif hayatta. Sonra kendinle yüzleşirsin, sorgularsın ve benliğinle başbaşa kalır, anılarında kaybolursun.
Sadece anı demek doğru değil, kitabın adından da görüldüğü üzere kendine yansımanı, geçmişteki kendini aynada görebilirsin.
Kitabın dili bir tık zorlayıcı olsa da gayet anlamlıydı. Hüzünü yukarıya çekmeden de bu anlam değer kazanabiliyor.
Yağmurlu havada, boş sokaklarda, elleriniz cebinizde bu kitap ile bol gezmeler dileğiyle.
Ayrılık çoğu zaman sevdaya dahil değildir1000Kitap
Okumaya şimdi başlayacağım kitabı ama okumadan önce şunu söylemek isterim ki ayrılık sevdaya dahil değildir. ( Bence) Belki çok zaruri durumlar oldu da insanlar bu yola başvurdu da ayrıldılar ,istisnalar olabilir lakin istisnalar bazen kaideyi değiştirmeye yetmez . Çünkü ayrılık denilen şey çoğu zaman bireyler arasında artık kurtuluşun tek anahtarı olarak yeni bir sayfa açma niyetiyle sonda girdikleri bir yoldur ve bence bazen gerçrketen ayrılık gereklidir. Biribirini tüketmekten başka bir işe yaramayacak olan sıkıntılı bir birlikteliktense ayrılık nimet gibi bir şeydir.