ilkayca1yorum
@ilkayca
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
🕷Sonuna kadar ruh daralmaları yaşatan, bunu , ucuna makas bağlanmış bir halatla sizi kendine çekip, kuma doyura doyura hayranlık bıraktırarak tattıran harika bir kitaptı, Kumların Kadını.
.
Hayatın süregenliğinin, doğanın acımasızlığını ama vazgeçilmezliğini, insanın idde takılı kalırlılığını ,ağzınızın içinde kum tadını ala ala okuyacağınız tümceler sıralandıkça kitap elinizden düşemeyecek.
.
Son satırlarını tezgaha yaslanmış vaziyette okuduğum o an not edilmelidir bir yerlere. Beklenen sonuçlar arasından yazılan o satırlar beni çivilemeye yetmiştir oraya. Sürrealist bir esermiş gibi görünen, gerçeğe sizi bilimle bağlayan bu kitap okunmalı.
❄Bir uçurumdan düştüm ben...
Yavaş yavaş, acıya acıya tüm ruhum, tutunup tutunup dikenli dallara tekrar düştüm ben...
Yakan hayallerin karda kavrulup yok oluşunu seyrettim ben...
Akla hayran kaldım, durdum ben...
Yine bir dünya gördüm, dostluğun kalan, aşkın revan, maddenin zehir olduğunu gördüm ben...
Benliğe sarılmadan uyanabilmenin şükrünü gördüm...
Saç diplerimi kazırken okuduğum o satırlardan sonra sevdiğimin benlerini gördüm yüzünde, bir daha baktım yüzüne. Onlar var mıydı yüzünde yoksa aşk söndükçe mi gün yüzüne çıkmıştı gerçekten de. Kimbilir o neleri görüyordu ben de.
🏜İnsan kaderinden kaçamaz.🏜
İlk gördüğünüz anda sizi kendinden iten insanlar, eğer hayatınızda olmaları gerekiyorsa olacaklardır. Koşup ,kaçmak isteseniz bile yapamazsınız. Ya bir saç teli hoş görünüverir gözünüze ya da elindeki bir kalem. Neler yazıyor diye merak eder kalırsınız yanında. Bir de bakmışsınız efendisi olmuşsunuz o telin.
"Tatar Çölü" sonucu beklemeyi unutturan, bazen benzer anları farklı tasvirlerle size sunan, yalnızlığın çukurunda kafanızın üstüne damlayan bir su sızıntısı kadar ızdırap veren anlarla, o çukurun tepesinde günaymış bir gün damlasını görme umudunu yeşerten saniyelerin arasında gidip gelen, gidip geldikçe karşısında duran geleceğine çitlembikli bir sinema sefasıyla bakan bir askerin hikayesi.
Yıllarca yolunu gözledikleri ,tatar çölünden bir gün geleceğine inanılan düşman askerleri, ve ardından oluşacak zafer çığlıkları bekleyişleri... Kaç yıl daha sürecekti? Uçsuz bucaksız bir çölden kim devasa bir kaleye güç gösterisi yapmak isteyebilirdi ki?
Bir kaleye mühürlenmek miydi sadece anlatılan, yoksa insanın tarifsiz sıkıntılarının, yıkımlarının, umudunu umarsızlığa dönüştüren yıkımlarının sonucunda ,yazgının boyunduruğuna razı olmak mıydı?
Sanki Drago yaşlılığını izlemişti Ortiz'de. Onun hüzünlü huzuru hücrelerinin istediği şey olmalıydı ki dört ay bile kalmayı hesaplamadığı bu kaleye yıllarını verecekti. Kim bilir belki de ömrünü.
Bazı bölümlerinde buhranlar geçirdiğim Dino Buzzati nin ilk okuduğum eseri olan Tatar Çölü, felsefi okumaları seven arkadaşlara tavsiye olunur. Karakter analizinden çok size o anın ruh halini harika bir sadelikte anlatıyor.
