serdar kara
@ilker234
bursa
8 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
Orhan Pamuk romanlarında genel olarak biliriz ki ağırlık olarak Doğu ve Batı karşılaştırması ve farklı görüşleri süzgeçten geçirme vardır. Bu kitabında ise farklılıklara baktığımız kadar benzerliklere de bakıyoruz. Bunun için de Orhan Pamuk sürekli olarak ayna imgesini kullanmış. Venedikli köle ile Hoca arasındaki benzerlik dile getirilirken bir aynaya bakma imgesi kullanmış. Doğu ve Batı’nın karşı karşıya geldiği noktaları gördüğümüz kadar ortak paydalarını da görüyoruz. Doğu ve Batı bakışlarının olduğu romanlarda karşımıza genel olarak çıkan unsurlar aynıdır, aslında bu unsurları bir romanda filan görmemize de gerek yoktur pek, ufak bir düşünme ile fark edebiliriz ki bu bakışlardaki bulguları günlük hayatımızda da rahatlıkla görebiliriz.
Bir yerde okumuştum ama kaynağını hatırlamıyorum. Batı’nın Doğu’ya bakışı Doğu’nun Batı’ya olan bakışından değişiktir. Hem Doğu’ya karşı merak vardır hem de bu merakla beraber öğrenme ve tanıma isteği vardır ve tabii ki de bunlarla beraber Doğu Batı’nın gözünde sürekli olarak kolay yutulabilecek tek hamlelik bir lokma gibidir, zaten tarihteki ve günümüzdeki birçok olay da bu durumu doğrular niteliktedir. Doğu’nun Batı’ya bakışı ise yabancı, kâfir, gavur ve düşman olduğu kadar da bir kesimi tarafından sürekli olarak ulaşılmak istenen kültürdür. Beyaz Kale’de de bu unsurlar işlenmiş olup sürekli olarak Doğu ve Batı çatışmasını irdelerken benzerliklerini de gösteriyor. Aslında daha ilk sayfasından bu çatışmayı ve benzerliği okuyoruz. İlk olarak daha kitabın ilk sayfasında Doğu’nun ve Batı’nın gemilerinin çarpıştığını okuyoruz, Doğu Batı’nın gemilerini yendikten sonra Batı’nın kişilerini esir olarak alıyor ve devamında da Batı’nın aldığı kendi esirlerini kurtarıyor. Yani burada iki kesim tarafında da ufak bir benzerliği okuyoruz ama
serdar kara
Çok iyi bir inceleme, satır aralarını çok iyi görmüşsünüz, elinize sağlık..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bayağı bir uzun zamandır, yaklaşık olarak 4 senedir Grange okumamış, onda da beğenememiş (Sisle Gelen Yolcu) bir okur olarak Grange okumak bu sefer çok iyi geldi. Grange romanlarındaki o karanlık atmosfer, sert mizaçlı, az da olsa herhangi bir sorunu olan karakterimiz tekrardan bu kitapta Grange usulünde vardı. Sert mizaçlı demişken sertliğinin yanı sıra şahsen bana göre Grange, karakterlerini nedense okuruna pek sevdirtmiyor; sevdirtemiyor diye düşünmek istemiyorum çünkü her romanında okurunu bu kadar geren, bu kadar psikolojisine etki eden Grange gibi bir yazar bence istese tutkunu olabileceğimiz bir karakterini, bir dedektifini bizlere verebilir düşüncesindeyim, ki bu kitabında da Erwan Morvan karakteri ile bence bu durumu az çok da yapmış diyebilirim. Okumadığım Koloni, Ölü Ruhlar Ormanı ve Kaiken isimli romanlarını saymaz isem Erwan sevdiğim tek Grange karakteri benim için.
Roman, klasik Grange havasında ilerleyen, bol bol bilgi, kelime öğrenimi ve dip notlar ile akışını sağlayan, özel kurumlar ve Fransa tarihindeki olaylar ile akışına devam eden ama bu özel kurum ve Fransa tarihindeki olayların veya kişilerin bilgileri akılda kalmamasına rağmen okunabilirliğinden bir şey kaybetmeden Siyah Kan ve Şeytan Yemini kadar olmasa da son derece insanı gerebilen başarılı bir roman. Roman içinde bolca "Wall Street" havasında borsa, döviz sahneleri mevcut ve tabii ki de bu sahnelerin %70'ini anlamadım :), anlayamadım maalesef, parayla işim olmaz benim :); ama yukarıda da dediğim gibi bana göre anlaşılan o %30'luk kısım ile roman kendinden bir şey kaybetmiyor, sizi tamamen kendisine çekip karanlık atmosferine maruz bırakıyor. Borsa ve döviz sahnelerini benim yerime %100 olarak anlayan okurların olduğunu da düşünüyorum tabii ki.
Kitap, Yazar'ın okuduğum diğer kitaplarına
serdar kara
Kitabın baskı kalitesi nasıl?