İlkim MK.
@ilkimmk
Duyguların izini süren bir kalem. 93 bölümlük serüvenin mimarı İlkim M.K., insan ruhunun kuytu köşelerine dokunan 39 bin kelimelik eseriyle artık yayında. Tüm bölümler Google Play Kitaplar platformunda okurlarını bekliyor.
Şu anda okuduğu kitap
PİKSELLER AĞLAR MI...?
Pikseller ağlar mı hiç...?
Biliyorum, bu satırları okuyanlar,
"Saçma" deyip geçecek, gülecekler.
Oysa bilmezler arkasındaki o dertli kalabalığı;
Çoğu insanın buraya içini döktüğünü,
Buranın gizli bir ağlama duvarı olduğunu...
İşte o anlarda, verilen o hüzünlü karşılıklar,
Soğuk bir ekranın piksellerinde bile
Gözyaşının sızısını hissettirir insana...
#ilkimMK
Dün gece burada sizlerle paylaştığım 'Vebalı Sevda' şiirimin üzerine... Bu akşam dijital dünyada gezinirken tamamen tesadüfen Solgun Rüzgâr’ın o dertli ezgisine denk geldim. Ben şiirimi yazıp bitirirken varlığından bile haberdar olmadığım bu ezginin, bir gün sonra karşıma çıkması ve aynadaki o yabancılık hissiyle, o sitemle bu denli örtüşmesi beni çok şaşırttı. Meğer dün kalbimin kendi kendine fısıldadığı o darmadağın masal, dünyanın bir yerinde çok benzer bir sızıyla zaten yankılanıyormuş. Buşaşırtıcı ve asil denk gelişi, dün şiirimi okuyan siz dostlarımla da paylaşmak istedim."
youtu.be/ndfEJhhPrGI?si=...
VEBALI SEVDA
Vebalı bir sevdaya düştü gönlüm,
İllet bir maraz gibi yaktı kavurdu.
Benliğim şaştı, büsbütün değişti özüm;
Bu fırtına beni benden savurdu.
Görenler bir yad gibi yüzüme bakar,
Gözlerimde yabancı bir kışın izi...
Aynadaki bu solgun suret benim değil,
Tanıyamıyorum artık ikimizi.
El şaşkın, ben şaşkın aynadaki yabancıya,
Bir aşk uğruna nasıl kaybolur insan?
Gönül bir kere o kör kuyuya düşmesin;
O vebalı sevda bir ömrü yakıp kül eder,
Geriye sadece bir yabancı kalır o darmadağın masaldan...
#İlkimMK
Alın YazısıKitap Alıntısı
"Kader bazen bir sokağın köşe başında tecelli eder"
Savcı Elif için hayat, dökme demirden kurallarla ve geçmişin acımasız sızılarıyla örülmüş düz bir çizgiden ibaretti. Ta ki o güne, o sokağın kör noktasına kadar... İnsan aylarca, yıllarca adalet saraylarında bir ipucu arar da; hayat en büyük yüzleşmeyi getirip bir şehrin kalabalığına gizler. Karşısında duran genç adama baktığında, zamanın durduğunu ve 25 yıllık o büyük yalanın unufak olduğunu hissetti. O yabancı, devletin soğuk gri duvarları arasında büyümüş Hâkim Ateş’ti; ama Elif’in duran kalbine fısıldayan ses tek bir ismi haykırıyordu: Yâd. Çalınan geçmiş ve saklanan gelecek, kaderin çizdiği o küçük köşe başında, dilsiz bir kavuşmayla yeniden mühürlenmişti.
Google Play Kitaplar,Savcı Elif / Hâkim Ateş (Yâd)
