İlknur Ayyıldız
@ilknur_09
5 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Kitabın sonunda Meursault’ya tamamen hak vermek mümkün değil çünkü birçok tavrı rahatsız edici. Ama buna rağmen onun anlaşılmamışlığını ve yalnızlığını çok net hissettim. Asıl dikkatimi çeken şey, hayatı boyunca kayıtsız görünen bir insanın, mahkemede ilk kez gerçekten kendisinin anlaşılmadığına içten içe üzülmesi oldu. Adının hakkını veren bir kitapti . Her ne kadar yer yer sinir etsede .
AZ SPOİLER
Evlenme mevzuunda da farketmez deme be adam !
.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Pek çok insan beklenti yükledikleri insanları sevdiğine inanıp, aralarındaki bağı gelişip zenginleşmesine katkıda bulunmasına rağmen o insanlar tarafından ‘yaşatılmayı’ bekleyebiliyor.Oysa, aslında, hayatımızın ilk dönemlerinden bugüne taşıdığımız alacaklarımızı, yetişkin insan olarak kurduğumuz ilişkilerden ‘tahsil etme’ hakkına sahip değiliz.”
“Hikâyesi olmayan insanlar, hikâyesi olmayan nesnelerle birlikte yaşamayı seçebilirler.Ama bu arada olan, tüketim yarışına kapılıveren yoksullara oluyor, yeniyi edinememeyi eksiklik olarak yaşamanın ezikliğiyle ya da hayatlarını taksitlerine endeksleyerek.Gerçek trajediyi yoksulluğun açlık sınırında olan insanlar yaşıyor, gelecek duygusunu tümden kaybetmenin getirdiği yabancılaşmayla.”
Normalde psikoloji kitaplarını okurken çoğu zaman aynı kavramların farklı cümlelerle tekrarlandığını hisseder, metinleri biraz yavan bulurum. Ancak Engin Geçtan benim için bunun istisnası oldu. Daha önce İnsan Olmak’ı okumuş ve derinliğine hayran kalmıştım. Hayat da aynı etkiyi bıraktı.
Kitap boyunca en çok hoşuma giden şey, insanın yalnızca bireysel dünyasına değil, içinde yaşadığı sisteme de ayna tutulmasıydı.
Altını çizdiğim birçok yerde kendimi, çevremi ve yaşadığımız çağı yeniden düşündüm.
