Selammm, en sevdiğim yazarlardan birinin yeni okumaya fırsat bulduğum bir kitabının yorumuyla geldim^^
Aslında kitaba puanım 8/10 kadar düşük değil, 8 ve 8.5 arasında bir yerlerde. Amy Harmon'un kalemine, karakterleri ve konuları işleyiş şekline, kitapları için yapıtğı araştırmalara ve her defasında içimde bir yerlere dokunmayı başarabilen bir yazar olmasına hayranım. Okuduğum en iyi kitabı değildi, bunu kabul ediyorum ancak kesinlikle kötü ya da ortalama da değildi. Blue'nun karakter gelişimini ve kendini bulma hikayesini okumak benim için çok değerliydi. Hayatımın son yıllarını pek çok zaman onun kadar yalnız hissederek geçirdim ve onun hislerini sonuna kadar anlayabildiğime inanıyorum. Kitaptan puan kırma sebebimse biraz akış ve ana karakterlerimiz arasındaki ilişkinin ilerleyişiyle alakalı. Wilson kitabın çoğunda aşırı sevdiğim ama bazı kısımlarda da Blue'yu çok yalnız bıraktığını düşünerek aşırı sinirlendiğim bir karakterdi. İkilinin ilişkisi Sadece Rüzgâr Bilir'deki ya da Tersyüz'deki gibi çok güzel bir şekilde de ilerleyebilirdi ama yazar bu sefer dolambaçlı bir yol tercih etmiş diyelim. Kitabın değindiği konular, yaptığı alıntılar ve anlattığı hikaye çok güzel olduğu için size sonuna kadar tavsiye edebilirim ama aşk beklentiniz çok yüksek olmasın, bu kitap sevginin doruklarında bir aşk romanı değil, daha sakin ilerliyor <3