Bir şey yapmalı, bir yerden başlamalı.. İçimizden bazılarının
akıl ve kalbine itimat edip, dua ve dikkatle gözlerimizi dikmek yetmiyor. Her birimiz; "Ben kimim ve benim yaptığımla ne olacak ki?" umursamazlığından; "Ben bir hiçim ama bir şeyler yapmazsam hiç kimsenin yaptığının bir mânâsı kalmayacak" şuur ve mesuliyetine erişmek borcundayız. Dava; "Ben olmasam bu işler olmaz" kibriyle yol yürüyenlerden ziyade, «Bu taşın altına yüreğimi koymazsam benim ne anlamım var" idrakiyle yol olabilenlerin omuzlarında yükselecek.
Sustu, boynunu yetim kalmış bir çocuk gibi büküverdi. Ardından da bakışlarını esrarlı alemlere doğru çevirip;
Hasret çeken gönüllerin dünyası kış olsa da ahireti bahar olur diye mırıldandı.
Ama elimde değildi. Olmayacağını bile bile hayallerimden
vazgeçemiyordum. Zaten hep hayallerle yaşamadım mı? Hayal de olsa bir umuttu benimki. Bu bile hayatın acımasızlığına
karşı en büyük direncimdi.