Özlem Akbaş
@ilunga_ilunga
Emekli
Lisans
9 Kasım
2969 okur puanı
Aralık 2015 tarihinde katıldı
Puan vermedi·304 syf.··
Beğendi
·2019 213. kitabı
·16 günde okudu
·Okunma: 15 Ekim 2019 19:00
Giovanni Papini’nin 1900’lü yılların başından ölümüne dek yazdığı toplam 110 öyküsünün bulunduğu iki ciltlik Düşsel Konçerto, son zamanlarda okuduğum en güzel kitaptı diyebilirim.
Hikâyelerdeki kurgunun farklılığı, şaşırtıcılığı ilk gözüme çarpan özellik.Kitaptaki çoğu hikâye, hikâyenin ötesinde felsefi bir metin sayılabilir.Okuması kesinlikle zor değil, ancak hikâye sonrası gezindiğiniz düşünce dünyasının zenginliğinden dolayı geniş bir zaman ayırmak gerekiyor bu şaheser için.
Ben yaklaşık 1.5 ay gibi bir sürede okudum iki cildi.
Farklı kurguların, eşsiz kahramanların, fantastik mekânların yer aldığı bu öyküleri kesinlikle kaçırmayın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Özcan Yüksek, 20 Eylül 2008 tarihinde Bilkent Üniversitesi’nde düzenlenen “Uluslararası Binbir Gece Masalları Sempozyumu’nda yaptığı konuşmasında der ki: “Masalların ve özellikle bugünkü konumuz olan Binbir Gece Masalları’nın şimdiki zamanda anlaşılması belki biraz zordur ama aslında bu masallar hükümdarlara ve her türden hiyerarşiye karşı olarak anlatılmıştır.Adı üstünde aslında halk masalı, halk edebiyatıdır.Dolayısıyla, masallar için herkes hükümdardır.Bağdat Halifesi Harun Reşid ile karşılaştığı balıkçı Reşid’in öyküsü, bu soyutlamayı apaçık gösteren bir masaldır.Masallar siyasi hiyerarşinin, dinî hiyerarşinin, hatta hukuki hiyerarşinin dışında ve karşısındadır.Yoksa masal olmazlardı.Masallar saf adaletin, yani eşitliğin öyküsüdür, fakat bol bol hükümdarlardan söz eder.Onun sözünü ettiği yücelik, hükümdarlık yalnızca soyutlamadır.”
Uzun bir döneme yayılan Binbir Gece Masalları okumalarımın sonlarına gelirken, Özcan Yüksek’in yukarıdaki cümlelerde ifade ettiği düşünceleri tam olarak anlıyorum.Evet çok fazla masal okudum, çoğunu unuttum fakat aynı sıralarda uzun yıllar sonra okuduğum Canterbury Hikâyeleri’nde Binbir Gece Masalları’nın izini fark edebilmek bile güzeldi.
Öykü kitaplarıyla tanıdığım Erendiz Atasü’den ilk kez bir roman okudum.Dağın Öteki Yüzü zaten yazarın ilk romanıymış ve 1996 yılında Orhan Kemal Roman Ödülü’nü almış.
Otobiyografik özellikler taşıyan roman bir dönem romanı.
Atatürkçülük coşkusunu yaşayan bir kuşağın ( Erendiz Atasü’nün annesinin kuşağı) öyküsünü anlatıyor Erendiz Atasü.
Atatürk’ün eğitim için yurt dışına yolladığı gençlerden biri olan Vicdan ( Erendiz Atasü’nün annesinden esinlenerek yaratılmış bir karakter) ile arkadaşı Nefise birbirlerine karşıt kişilikler.Vicdan Atatürk gençliğinin tüm ideallerini yaşamının her alanında yaşatan bir karakterken, Nefise bireyselliğinin peşinde koşuyor.
Vicdan’ın kardeşleri, Reha ve Burhan asker kökenli.Vicdan ve Nefise’de olduğu gibi birbirine zıt karakterler.
Küçük kardeş Cumhur da asker.Kore Savaşı’na katılıp, sakat kalır.
Kitabın kronolojik bir anlatımı olmaması (1930’lar ve 1950’ler iç içe geçmiş) beni okurken yordu.Zaman zaman anlatıdan kopmama neden oldu.
Vicdan’ın kocası Raik de karısı ile aynı ülkülere sahip.
Kurgunun büyük bir bölümü mektuplar üzerine oturtulmuş.Cumhur’un Kore Savaşı sırasında yazdığı mektuplar etkileyiciydi.Kore şiirlerine Vicdan’ın düştüğü notlar ise sağlam bir dönem eleştirisiydi.
Bu kitaptan beklentim çok yüksekti.Kurguyu sevemedim.
