Beyza Akbaş
@imbeyzakbas
Psikoloji | Roman | Edebiyat
Okuduklarımdan Notlar
Karakter Analizleri ve İncelemeler
Şu anda okuduğu kitap
Bahçıvan ve Ölüm”ü okurken insanın içi yavaş yavaş ağırlaşıyor ama bu ağırlık rahatsız edici değil; daha çok durup düşünmeye zorlayan bir his. Kitap, ölümü büyük sözlerle anlatmıyor. Aksine, sade bir dilin içine saklayarak, okurun kendi duygularıyla yüzleşmesine izin veriyor.
Bahçıvan figürüyle birlikte hayatın geçiciliği, emek vermenin anlamı ve vedaların kaçınılmazlığı çok doğal bir şekilde anlatılıyor.
Beni en çok etkileyen şey, metnin acele etmemesi oldu. Her şey yavaş ilerliyor; tıpkı yaşlanmak, kabullenmek ve kaybetmeye alışmak gibi. Bir babanın giderek hayattan çekilişini okurken, aslında hepimizin bir gün tanık olacağı o sessiz vedaya hazırlanıyoruz. Kitap bunu dramatize etmiyor, bağırmıyor, gözyaşı dilenmiyor. Zaten etkileyici olan da bu sakinliği.
Okurken zaman zaman durup sayfayı kapatmak istedim; çünkü bazı cümleler insanın içine fazlasıyla oturuyor. “Bahçıvan ve Ölüm”, hayata ve kayba başka bir yerden bakmayı öğreten, sade ama derin bir metin. Bittiğinde ardında bir hüzün değil, daha çok kabulleniş bırakıyor. Sessizliğiyle konuşan, ağır ama kıymetli bir kitap.
Büyümek ÜzerineEdebiyat
Çocuk gözünün mekanı genişletme yetisine sahip olduğuna inanıyorum. Boyun güllerin ve lalelerinki kadarken dünyaya yakından bakarsın, onun boyunda olursun, dünya da senin boyundadır.
Büyümek uzaklaştırır ve küçültür.
Bu acının bedenimdeki yerini tespit etmeye çalışıyorum, kaynağı tam olarak neresi?
Şimdi göğsümün derinliklerinde, diyaframın olduğu yerde, beni boğuyor, nefes almamı engelliyor.
Aslında bu göçebe bir ağrı.
Şimdi yukarıda boğazımda, ağlama merkezinin oralarda bir yerde.
Şu anda hamur kıvamında, tam pişmemiş ekmek gibi, yutması zor.