Dünyada karşınıza çıkan her hatayı düzeltmek tek bir kişi için fazla büyük bir yük. Sadece bir kişisiniz ve dünyanın yükünü fazlasıyla kendi omuzlarınıza yüklüyorsunuz.
Bir çarkın içinde koşuyor gibisiniz. Çaba gösterip depresyonunuzdan kurtulamya çalışıyorsunuz ama başarısız oluyorsunuz, bu devamlı deneme ve başarısız olma döngüsü de asıl depresyonunuzu körüklüyor.
Benim gibi olan başkalarını merak ediyorum, dışarıdan tamamen iyi görünüp de içerden çürüyen, bu çürümenin hafif bir "iyi olmama" ama aynı zamanda da "kahrolmama" halini taşıyan başka insanları. Dünya genelde fazlasıyla aydınlık ya da karanlığa çokça odaklanıyor...
Duygularımız söz konusu olunca dürüst olmakta neden bu kadar başarısızız? Hayat, bu duyguları paylaşmaya zamanımız olmayacak kadar bizi yorduğu için mi ?