Fehime peş peşe iki çocuk doğuruyor.
Evdeki iki çocuğun annesi doğumda ölmüş, ölür müyüm diye bekliyor. Ölmeyeyim diyor, ölürsem başka kızı kaçırır sonra.
İnsan iyiyse hep iyi kalıyor. Kendi yerine gelebilecek kızlara kıyamıyor Fehime.
Kanadıkça daha çok bekliyor Fehime. Hiçbir zaman affetmiyor peşine düşmeyen ailesini, affetmiyor ama unutmuyor da. Bir omzunda kocasının, anasının, çocukların yükünü taşıyor, bir omzunda unutulmuş olmanın yükünü.
Fakat kadınlar yükü sadece omuzlarında taşımıyorlar, sırtlarına da biniyor, karınlarına da, kasıklarına da..