Asaf Hâlet Çelebi 'den
Düdüklü Tencere eleştirisi
Böyle bir kitaptan bahsetmek benim için zül, muharriri için de bir şereftir. Bunu bilmekle beraber ben her iki şıkkı da göze alarak yazıyorum. Çünkü, bu kitap yalnız firenklerin tabiriyle “ordurier” (süprüntülük) nevinden ibaret olmakla kalsaydı, hakikaten kale almaya değmezdi. Maalesef mesele bu kadar basit değildir.
Geçenlerde, bir mecmuada çıkan “Pislik Edebiyatı” adlı bir yazımda da belirttiğim gibi, bu kitabcık âdeta, sistematik olarak cehalet, kabalık, pislik, tenbellik, vurdumduymazlık ve serserilik propagandasını yapan, antisosyal bir meyilden ve komplekslerle dolu, mâlûl bir ruh hâletinden doğmuştur. Âdi, işsiz, inatçı ve kaba görünmeyi bir marifet sanan ve yeni teşekkül etmekte olan bir züppeliğin şimdilik mukaddes kitabı mahiyetindedir. Bunun için de, zararlı kelimesinin ifade edemiyeceği kadar korkunç bir mâhiyet taşımaktadır.
Evet, ben bu zümrenin ve bu zihniyetin yeni farkına vardım. Önceleri birkaç dostumdan işittiğim menkıbelerine adeta inanmak istememiştim. Fakat sonra kendilerini ve hattâ mekânlarını gördükten, kendi ağızlarından mahiyetlerini öğrendikten sonra ürperdim. Hele Nurullah Ata beyin her mecliste bu şiirleri bol bol inşat ettiğini de duyduktan sonra şerlerinden Allah’a sığındım.
Vaziyet kısaca şundan ibaret: Bu “efendi”lerin çoğu kulaktan dolma bir şeyler işitmişler. Fransa’da daha doğrusu Paris’te hakikîexistencialistedeğil de, bu maske ile geçinen garip kıyafetli, birkaç züppeyi çığırtkan olarak tutan, bazı bodrum kahvelerinde şaşkın birkaç Amerika seyyahını celbetmek için, içeriye oturmuşlar, bunlar her türlü kabalığı ve garabeti mübah olarak görüyorlarmış. Tabiî bu kahve çığırtganlarının asılexistencialismemeslekinden ve felsefesinden haberleri yok. Onlar, süs için yer dolduran sahtekârlardan
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Annem
Gözlerinde hayatı taşır
Göz yaşından akıtır
İnsanlığı
İnsanlığı aşırır, yükseltir
Yaratılmak neymiş
Ne imiş yaratkan olmak
Taşları yarmak
Tarlalara vardırmak
Şefkat çeşmesinden bir bahar yeşertmek
Ruhunu da akıtarak
Kaderi gibi
nasırlı ellerinden.
Babam
Tek testiyle yaşamayı benlik saymıştı kendine
Ben demek testi demek derdi
İnsan demek testiyle kıyaslanmaktı babam için
Testisi çok olanın
Her hayalini
Dünya karışlardı
Kırılmaya mahkum
Ve yırtlaç bir son beklerdi
Toprak altı kadar genişdi çünkü
Çünkü testi belliydi
İçiyle, dışıyla belli
Dünyaya sığan ve kırılacak olan sonunda
Sanki kefeni dünyada giydiren
Hayalleri dünya için küçülten
Kırılan, bir emeldi testi
Ana başa taç imiş,
Bin derde ilaç imiş,
Beş evlat bir olsada,
Anaya muhtaç imiş…