Ne biçim insanlar bu anneler ? Çok tuhaflar. Hiç kimseye benzemiyorlar. Ama birbirlerini tanıdıklarına eminim. Kendi aralarında konuşup anlaştıkları, bizim bilmediğimiz ortak bir dilleri var muhakkak. Belki de gizlice buluşup haberleşiyorlardır birbirleriyle kim bilir ?
Şimdi kime, ne söyleyeyim?
Ey zebaniler, ey korku tüccarları, ey kibir heykelleri, vicdan fakirleri, zalimler!
Bırakın kuzuların önünü. Geçip gitsinler ırmağın öteki yanına.
Anneleri bulur kokusundan onları. Mutlaka bulur !
Bırakın kucaklassinlar...