sadece bedenlerin sevildiği bir çağda sanırım hiç sevilmeyeceğime iyice inandım. herkesin hayatta bir kez de olsa çok sevildiği olmuştur ya, sanırım ben hiç bunu yaşamadım. hep kendime kızdım, hep kendimi yargıladım bu yüzden. bazen aynalara küstüm, bazen kalbim mi kara diye sorup durdum. insanlar bana bakarken ne kadar çirkin olduğumu düşünüyorlardır fikrine bile inandım zaman zaman. sevilmememin acısını bile kendimden çıkardım. sevilen herkese imrendim. şimdi birinin beni sırf ben olduğum için seveceği inancını yitirdim. bunun hüznü, acısı ağır geliyor omuzlarıma.