Havada Bulut, kişiler açısından birbiriyle bağlantılı ama olay örgüsü bakımından dağınık ilerleyen 15 öyküden oluşuyor. Aslında her biri ayrı bir hikâye gibi dursa da hepsi büyük bir bütünün parçası; romanla öykü arasında gidip gelen ilginç bir kurguya sahip. Yazar yine insanı, yalnızlığı, toplum içindeki çaresizliği ve buna rağmen yaşama tutunma çabasını anlatıyor. Duygu yoğunluğu oldukça yüksek ve yer yer şiirsel bir dil hâkim; fakat bana göre dili diğer eserlerine kıyasla biraz daha akademik ve halkın konuşma dilinden uzak kalmış. Bu yüzden okurken zaman zaman adapte olmakta zorlandım. Yine de Sait Faik’in o kendine özgü samimiyeti, mizahı ve güçsüz bireyi sahiplenen tavrı kitabın geneline yayılmış durumda. Özellikle yalnızlık temasının derinliği ve bireyin toplum karşısındaki kırılganlığı etkileyiciydi. Çok sevdiğim bir kitabı olmadı ama farklı anlatım tekniği ve tertemiz Türkçesiyle kesinlikle kendine özgü bir yerde duruyor.