Osmanlı’nın son zamanı ve Anadolu hareketinin başlarında ittihatçı bir subayın başına gelenlerle başlayan kitap sonrasında halkın ittihatçılara bakışını, askerin ne halde, halkın ne halde olduğunu çok iyi hissettirmiş. İnsan duygularının değişimini; umudu-umutsuzluğu , cesareti-korkuyu, insandaki siyahlığı beyazlığı değil de griliği göstermiş.
İçimizden kötülük yapmak gelse de , bizi bu kötülük artık her neyse yapmaktan alıkoyan şey hayatımız sona erdiğinde gidilecek başka bir dünyanın var olduğuna inanıyor olmaksa, bu ikiyüzlülük değil midir? Eğer Tanrı varsa bunu bilemez mi? Tanrı, bizim sırf cezalandırılmamak için kötülük yapmaktan geri durduğumuzu bilecek ama bunu bilmesine rağmen bizi cennetiyle ödüllendirecek öyle mi ?