"Hayat, en sert zeminde bile çiçek açabilmektir."
Taşların arasında bir kırmızı sessizlik,
Kimselerin görmediği bir bahar nefesi.
Ne bir bahçe beklemiş, ne bir el dokunmuş,
Yine de açmış güneşe yüzünü.
Çoraklığın ortasında ince bir umut,
Rüzgarın bile eğip bükemediği.
Her şey susarken etrafında,
O tek başına renk olmuş dünyaya.
Belki de hayat budur;
En sert toprağın bağrında bile
Bir çiçeğin inadına açması,
Ve güzelliğin, en umulmadık yerde bulunması.