çiçekli günler vaat etmiyor yaşadığım bu çağ. vadesini doldurmanın peşinde zaman; her gün yeni bir günü kovalayarak, ya da seni düşünerek, ya da seni severek... geçiyor, geçmiyor.
bu kara günlerin kabahati, başımda bir ağrı, bende ince bir hastalık. sabahlar aynı telaşla geliyor, akşamlar aynı,
kararmış bir bıkkınlık.
neye el uzatsam biraz eksik, neye baksam biraz soluk.
herkes bir yere yetişmenin derdinde, ben ise geçip gidenin. zaman, kara bir değirmen gibi öğütüyor önüne düşeni.
ne çiçekli günler kaldı anlatacak, ne de uzun uzun umutlar. yalnızca kara bir gökyüzü altında vadesini doldurmaya çalışan bir ahmak.
#306026238
66. BÖLÜM
✨️Serkan✨️
Sert ellerimin arasında tuttuğum yüzü, dünyanın en nadide ipeğinden bile daha yumuşaktı. Teninin sıcaklığı avuçlarımdan kalbime sızarken, o yeşil gözler... Parmaklarındaki pırlanta tektaş gibi ışıldayan o yeşil derinliklerde, daha önce görmediğim bir şeffaflık vardı. Orada sadece sevgi yoktu; sarsılmaz bir sadakat ve ruhunu önüme seren bir aşk vardı. Artık her zamanki dik duruşu, güçlü görünme çabası yoktu. Geçmişin o ağır kamburu, geleceğin belirsiz korkuları ve ruhunun en ince kırılganlıklarıyla duruyordu karşımda. Gizlemeden, saklamadan en mahrem yaralarını bile iyileştirmem için tüm çıplaklığıyla önüme sermişti. İleriye götürmemi istemiyordu, ona yardım etmeliydim ve kendimi dizginlemeliydim, ona karşı duyduğum bu tutku, onu sarıp sarmalama hissi ve her bir zerresini hissetme arzusuyla yansam da İnci'yi anlayabiliyordum, zorlamadan, korkutmadan sabırla ilerlemeliydim. Ben böyle yaptıkça o zaten bir adım daha atıyordu bana, bu ilişkiyi bir adım daha öteye taşımama izin veriyordu bana...
"Dışarıya bakmak ister misin?" diye fısıldadım. Sesim, içimde kükreyen arzuyla çatallanmış, nefesim kesilmişti. Beni öpmenin etkisiyle yanakları al al olmuş, göğsü hızla inip kalkmaya başlamıştı. Teklifimle birlikte, yeşil deryada bir anlık korku kıvılcımı çaktı. "Güven bana," dedim sesimi en kadife tonuna bürüyerek. "Gördüğün manzara, içindeki tüm korkuları dağıtacak."
Başını hafifçe salladı, bakışlarını gözlerime mühürledi ve büyülü cümleyi kurdu:
"Güveniyorum sana."
Bu iki kelime, kulaklarımda "seni seviyorum" dan çok daha görkemli bir melodi gibi yankılandı. Çünkü İnci için sevmek bir ihtimal, ama güvenmek bir mucizeydi. Geçmişin gölgesinde sevmiş ama hiç güvenememişti; ne kendine ne de karşısındakine. Şimdiyse güveniyordu bana ve
Reklam
Üç yumurtayı kırdım önce portakal dilimledim ince ince göz kararı bir de süt kattım kalktım sana kek yaptım 🥹
open.spotify.com/track/1lBGFpT1t...
Kahırla tomurcuk arasında geçen bir öykü yazsam diye düşünüyorum uzun zamandır ama bu düşünceden kaçarak, tövbeler ederek, adaklar adayarak, kutsal bildiğim her şeye taasubi bir ihtimam göstererek, parmak uçlarımda yürümeye gayret ederek, arklardaki suların sızısına katlanarak, kendiliğinden çıkan bir fidanı sahiplenerek, en çok da kaçarak düşünüyorum. Bir şeyden kaçıyorum, lütfen beni durdurun eğer hala buradaysanız.
Beni durdurun ve bu yazgıyı tamama erdirin, yarım kalmış öykülerin açık kapılarını kapattırın, beni ya yazdırın ya kapı dışarı edin, kelimeleri alın elimden. Yarıda kesilmiş ünlemelerimin soluğunu ya kesin ya duyurun birilerine. Olacak gibi olan ama olamayanın olduğu kadarına razı edin yahut üst üste konulan iki taş bile komayın. Keşke ve ihtimal taşlarına dönüp dönüp vurduğum başımı sarın ve payanda olun; bir nebze de olsa dindirin sızısını. Ya gel ya git ya ol ya öl sapaklarından birini seçtirin.
Beni ya kahır tarafına ya tomurcuk tarafına fırlatın. Arafın ince ipinde yürümek takati kalmadı çünkü bende.
Bana bir şekil, bana bir gövde, bana bir sınır, bana bir mihver, bana bir kucak, bana bir ben, bana bir ah, bana bir sebep, bana bir medet ey!!
*
Sizi hakkıyla yaşatamadım. Bir bedene sokamadım. Bir şekil veremedim. Altınızı bir bedene sığdırmaya çalışırken çok zorlandım. Aksülamel hanginizden geldi kestiremedim. Kendime yoldaş bulmak isterken olmadık bir çare seçtim. Yazmanın zehirli uçlarına kadar gittim ve sizi buldum. Ya da çıldırmanın sınırını geçtim ve çıldırdım demek yerine bunun adını altı benlik koydum…
Aynalar demiştim size. Bakmayın yüzüme dik dik* demiştim. Hayır böyle dememiştim. Kalbimin içi ayna kırıklarıyla dolu ve siz de o kırıklar içinde çoğalanlardınız. Şimdi kelimelerim de tıpkı böyle; kırık ve dağınık. Onları toparlayamıyorum.
“Belki de insanın en büyük trajedisi, iki uç arasında yaratılmış olmasıdır. O, melek değildir ki hiç sapmasın; şeytan da değildir ki bütünüyle kararıp batsın. İçinde secde eden bir yan ile nisyan ve isyan eden bir yanı aynı anda taşır. İşte insanın hikâyesi tam da bu gerilimde, yükseliş ile düşüş arasındaki ince çizgide yazılır. Hatırlamak ile unutmak arasında... Çünkü insan, seçebilen tek varlıktır; ve seçim, hem en büyük nimeti hem en ağır yükü beraberinde getirir. Bu yüzden değeri yaratılışında değil yönelişinde olan insana verilen akıl, onu yüceltmeye de yeter; nefsine teslim olmayı seçmesi ile onu aşağıların aşağısına sürüklemeye de. Hangi tarafa meylettiği, içindeki hangi sesi büyüttüğü belirler insanın hakikatini.”
Reklam
Reklam