Puanım: 8.5 / 101000Kitap
8/10
Gotik edebiyatın efendisi Edgar Allan Poe’nun insan zihninin en karanlık dehlizlerinde gezinen 4 sarsıcı öyküsünden oluşan nefis bir derlemeyle geldim. Kitap; suçluluk duygusunu, deliliği, ölüm korkusunu ve tekinsiz atmosferleri iliklerinize kadar hissettiriyor.
Kitaptaki her bir öykü ayrı bir psikolojik gerilim şaheseri olsa da, benim bu seçkide açık ara en sevdiğim ve beni en çok etkileyen öykü diri gömülme öyküsü oldu. Ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide, en büyük insani kabuslardan biri olan nefessiz kalma ve canlı canlı mezara konma korkusu o kadar klostrofobik ve çiğ bir gerçeklikle işlenmiş ki, okurken odadaki havanın tükendiğini hissediyorsunuz. Poe’nun insan psikolojisindeki o saf dehşeti yakalama becerisi bu öyküde zirveye ulaşıyor.
Kısa hacmine rağmen bıraktığı tortu çok büyük, insanı huzursuz eden ama elinden de bırakamadığı tam bir deha işi. Karanlık, gotik ve psikolojik derinliği olan öyküler sevenler bu 4 halkalık zinciri mutlaka okumalı.
Puanım: 10 / 10 (Mart okumasının geç kalınmış incelemesidir)1000Kitap
"Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu."
Edebiyat tarihinin en büyük, en zamansız dehalarından birinin o meşhur zirvesine nihayet çıktım. Hamlet, sadece bir intikam ya da saray entrikası hikayesi değil; kelimenin tam anlamıyla insan zihninin, kararsızlığın ve varoluşun o en derin, en "Shakespearevari" aynası.
Danimarka Prensi Hamlet’in, babasının hayaletinden öğrendiği o korkunç cinayetin ardından düştüğü o zihinsel dehlizleri okumak müthiş bir deneyimdi. Adamın o eyleme geçemeyişi, delilikle dahilik arasındaki o ince çizgide yürüyüşü, kendi zihniyle yaptığı o devasa felsefi kavgalar o kadar çiğ ve gerçek ki... Yüzyıllar önce yazılmış o tiratların, bugün bile insanın içindeki o en karanlık şüpheleri bu kadar net yakalayabilmesi gerçekten büyüleyici.
Shakespeare’in o her cümlesi şiir gibi akan, metaforlarla dolu dili insanı hiç boğmuyor; aksine o tekinsiz, melankolik saray atmosferinin içine tamamen hapsediyor. Ophelia’nın hüznü, Claudius’un vicdan azabı, Hamlet’in o her kelimesi zeka fışkıran alaycılığı derken sayfalar su gibi akıp gidiyor.
Klasiklerin o göz korkutan mesafeli havasından çok uzak, insan ruhunun en dürüst ve en çıplak halini izlediğimiz bir başyapıt. Dönüp dönüp tekrar okunacak, her okumada bambaşka bir cümlesiyle sarsacak cinsten.
Puanım: 10 / 10
Reklam
Teknolojinin insan hayatını şekillendirdiği bir gelecekte geçen Çiban, yapay zekâ, bilinç ve insan doğasının karanlık yönlerini sorgulayan sürükleyici bir bilim kurgu romanıdır. Elektronik devrelerin arasında büyüyen gizemli bir tehdit, yalnızca makineleri değil insanlığın geleceğini de tehdit etmektedir. Gerilim ve merakı her sayfada canlı tutan eser, okuru teknoloji ile insan arasındaki ince çizgiyi keşfetmeye davet ediyor. Bilim kurgu sevenler için düşündürücü ve etkileyici bir okuma deneyimi sunuyor.
Anton Çehov'un Kara Keşiş adlı eserini okurken ilk başta sıradan bir psikolojik hikâye okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak kitap ilerledikçe insanın zihni mutluluk anlayışı ve delilik ile deha arasındaki ince çizgi üzerine düşündüren oldukça etkileyici bir eserle karşılaştım. Çehov'un sade ama derin anlatımı sayesinde hikâyenin içine kolayca girdim. Eserin başkahramanı Andrey Kovrin başarılı ve zeki bir akademisyendir. Dinlenmek amacıyla çocukluğunun geçtiği yere gider ve burada zamanla Kara Keşiş adını verdiği gizemli bir varlık görmeye başlar. Başlangıçta bu görüntüler ona ilham verir ve kendisini özel hissettirir. Ancak zamanla gerçeklik ile hayal arasındaki sınır bulanıklaşır. Kitabı okurken Kovrin'in yaşadıklarını anlamaya çalıştım. Bir yandan onun düşüncelerine hak verirken bir yandan da yavaş yavaş içine düştüğü ruhsal çöküş beni üzdü. Kitapta en çok dikkatimi çeken nokta Çehov'un deliliği sadece bir hastalık olarak göstermemesiydi. Yazar, bazı insanların büyük idealler uğruna kendilerini tüketebileceğini ve toplumun normal kabul ettiği hayatın herkes için mutluluk getirmeyebileceğini sorguluyor. Bu yönüyle eser beni oldukça düşündürdü. Özellikle Kara Keşiş'in Kovrine söylediği sözler insanın kendisini özel hissetme isteğini ve bunun tehlikeli sonuçlarını gözler önüne seriyor. Çehov'un anlatım tarzını da çok beğendim. Gereksiz ayrıntılara girmeden kısa ama etkili cümlelerle karakterlerin duygularını okuyucuya hissettirebiliyor. Kitabın atmosferi zaman zaman huzurlu, zaman zaman ise rahatsız edici bir hal alıyor. Bu değişim, Kovrinin ruh hâlini daha iyi anlamamı sağladı.
Eserdeki karakterler gerçekçi geldi. Özellikle Kovrinn yaşadığı iç çatışmalar oldukça inandırıcıydı. Kitabı okurken bazen onun için endişelendim bazen de yaptığı seçimlere kızdım. Bu durum karakterin
İncelemeDuygu ve Düşünce
Sait Faik Abasıyanık’ın "Havada Bulut" kitabını okurken kendimi bir hikâyenin içinde değil de, insanların hayatlarına uzaktan bakan sessiz bir gözlemci gibi hissettim.
Kitap, birbirine ince bağlarla bağlı öykülerden oluşuyor ve olaylardan çok insanların ruh hâllerine, yalnızlıklarına, küçük sevinçlerine ve günlük hayatın sıradan görünen ayrıntılarına odaklanıyor. Sait Faik’in anlatımında en çok hoşuma giden şey, sıradan insanları olağanüstü bir dikkatle anlatabilmesi oldu. Bir sokak, bir köpek, bir mektup ya da kısa bir sohbet bile onun kaleminde bambaşka bir anlam kazanıyor.
"Havada Bulut", hızlı akan bir olay örgüsü arayanlar için değil; insanı, duyguları ve hayatın küçük ayrıntılarını hissetmek isteyenler için yazılmış bir eser. Okurken bazı bölümlerde durup düşünme ihtiyacı hissettim. Çünkü Sait Faik, anlatmaktan çok hissettirmeyi tercih ediyor. İnsan sevgisi, yalnızlık ve yaşama dair ince gözlemler kitabın her sayfasında kendini hissettiriyor.
Benim için bu kitap, bir hikâye kitabından çok insan ruhuna açılan küçük pencereler gibiydi. Sait Faik’in samimi ve içten üslubunu merak edenler için güzel bir başlangıç olabilir.
Puan vermedi
Kadın olmanın zorluğu kadının doğduğu coğrafyadan mı? Yaşananlar genlerle aktarılıyor mu?
3 kusak kadının yasadıgı zorluklar, içsel yolculuk psikolojik, çözülmeler oyle derın verilmiş ki... Bu aileye huzun sanki genlerle aktarılmış...
Kadının kabullenişi içsel bir kırgınlığı fısıldıyor. İnsanın içindekileri dökmek ile sessiz kalmak arasında yaşadığı o ince çizgiyi 'anlatsam da bir şey değişmeyecek" duygusunu ya da tam tersi, anlatılanların aslında ne kadar hayati olduğunu vurgulamış. Fahriye'ye cok uzuldum, Emine'ye kızdım, Sevinç'in yerine koydum kendimi Murata asırı sınır oldum ama kitabın sonunda tüm dusuncelerim değişti...
ben okurken anlatmadan nasıl durmuş ben olsam anlatmasam cıldırırdım dedım konuyla bir tezat olusturup okuyucuyu burdan yakalamış yazar Daha o en bastan zaten anlatılacakların ne kadar buyuk oldugu ipucunu vermiş
Balıkesir de doğup buyuduğum ıcın sanırım kurgu benı yakaladı. Dili oldukça sade ama anlatılanlar derin... Bir yazarın kalemini hatırlattı bana okuyanlar mutlaka donsun bakalım doğru mu benzettim️
Reklam
Reklam