“Belki de insanın en büyük trajedisi, iki uç arasında yaratılmış olmasıdır. O, melek değildir ki hiç sapmasın; şeytan da değildir ki bütünüyle kararıp batsın. İçinde secde eden bir yan ile nisyan ve isyan eden bir yanı aynı anda taşır. İşte insanın hikâyesi tam da bu gerilimde, yükseliş ile düşüş arasındaki ince çizgide yazılır. Hatırlamak ile unutmak arasında... Çünkü insan, seçebilen tek varlıktır; ve seçim, hem en büyük nimeti hem en ağır yükü beraberinde getirir. Bu yüzden değeri yaratılışında değil yönelişinde olan insana verilen akıl, onu yüceltmeye de yeter; nefsine teslim olmayı seçmesi ile onu aşağıların aşağısına sürüklemeye de. Hangi tarafa meylettiği, içindeki hangi sesi büyüttüğü belirler insanın hakikatini.”