Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...
Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü benim kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden. Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben. Nilgün Marmara
Biliyorum yine karşılaşacağız
Belki bir şehrin otogarında
Aynı tren istasyonunda
Belki de kalabalık içinde seslerimiz tanıyacak birbirini
Sonra gözlerimiz çarpışacak iki yabancı gibi
Kalp unutur mu hiç ağrısını...