Yarın Anneler Günü…
Herkesin telaşla çiçek seçtiği, hediyeler sardığı bir gündeben içimde saramadığım bir boşluğu taşıyorum.Sesini duyamadığım, “kızım” deyişine sığınamadığımo eksik yerle uyanıyorum sabaha.
Annesi olmayanlar bilir…Bugün biraz daha ağırdır gökyüzü.Kalabalıklar biraz daha gürültülü,mutluluklar biraz daha yabancı gelir.
Çünkü bizim kutlayacak bir günümüz yok artık,ama susmayan bir sevgimiz var.Çünkü biz, mezar taşına sarılmayı öğrenmişve hatıralarla konuşmayı alışkanlık yapmış çocuklarız.
Annem…Sen gittin ama içimdeki sesin hiç gitmedi.Hangi yolda kaybolsam, senin öğrettiğin yerden buluyorum kendimi.Hangi yaraya dokunsam, senin şefkatinle sarıyorum.
Belki saçlarımı okşayan elin yok artık,ama ben hâlâ senin sevdiğin gibi seviyorum.Belki başımı yaslayacak omzun yok,ama ben hâlâ senin öğrettiğin gibi güçlü duruyorum.
Bugün sana çiçek getiremiyorum anne…Ama içimde açan her güzel duyguda sen varsın.Gülüşümde, sabrımda, merhametimde…Sen hâlâ yaşıyorsun.
Ve biliyorum,annesi olmayanlar için bugün bir kutlama değil…bir özlem günü.
Ama şunu da biliyorum;Sevgi, yoklukla eksilmez.Sadece şekil değiştirir.Bir ses olur, içimizde yankılanır…Bir güç olur, bizi hayata bağlar…
Anneme…Ve annesini kalbinde taşıyan herkese…Bugün sarılamasak da,sevginin hiç bitmediğini bilenlerdeniz biz.
~Demet 🌿