İbrahim Halil Öztürk
@indecision
Sait Faik’in Abasıyanık kitabı
@artengineer34
Bir insanın yerine bir başkasının konulmasının olanaksızlığı kavrandığı zaman, bu, kişinin, o insanın varoluşuna yönelik sorumluluğunu olası kılar. Kendisini sevecenlikle bekleyen bir insana ya da tamamlanmamış bir işe yönelik sorumluluğunun bilincine varan kişi, yaşamını kesinlikle bir yana itmeyecektir.
Eğer işin ucunda para varsa, kendi yok oluşu için yaptığı çalışmalarda kimse kapitalizmin eline su dökemez. Üretim gücü olan insanlar kâr uğruna kendi sonlarını getirmek için ellerinden geleni ardlarına koymazlar
...bir insanın acı çekmesi, boş bir odadaki gazın davranışına benzer. Boş bir odaya belli bir miktarda gaz verildiği zaman, oda ne kadar büyük olursa olsun, gaz odanın tamamına yayılır. Ne kadar küçük ya da büyük olursa olsun, acı da insanın ruhuna ve bilincine tamamen yayılır. Dolayısıyla insanın çektiği acının “büyüklüğü” kesinlikle görecelidir.