İbrahim Halil Öztürk
@indecision
Sait Faik’in Abasıyanık kitabı
@artengineer34
Küçüklüğümden beri, gerçekten sık sık mutlu bir çocuk olduğumu söylerlerdi. Ancak kendimi sanki cehennemdeymiş gibi hisseder, bana mutlu olduğumu söyleyenler benimle karşılaştırılamayacak kadar huzurlu görünürlerdi.
Herkesin hayatında buna benzer, garip bir sevince yol açan karşılaşmalar oluyor ama o sevinç çok kısa sürüyordu. Hayat insanı değiştiriyordu, kimse olduğu gibi kalmıyor, değişiyor, eski arkadaş yeni yola uymuyordu
Asansöre doğru yürürken, ille bir tutsaklık olacaksa hayatta, büyük şehir tutsaklığını küçük şehrinkine tercih ettiğini düşündü. Herkes kendi yolundaydı, iyi, kötü, yardımsız. Bu, seçilmemiş bir yolda yardımla yürümekten daha iyiydi.