‘’ ‘Yeniden, yeniden!’, çaresi olmayanla, varlıkla savaşımda can sıkıntısının çığlığıdır bu. Yeniden, yeniden, karmaşığın kapanmış yarası budur: Bu yeniden gerçekleşir, yeniden başlar, bir kez daha. Deneyimin yeniden başlaması ve onun başarılı olmaması değil, işte başarısızlığın temeli. Her şey hep yeniden başlar -evet, bir kez daha, yeniden, yeniden.’’
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
‘’Şiir kutsallığı adlandırır, insanların duydukları kutsallıktır, şiir değil. Ama şiir kutsallığı adlandırılamaz olarak adlandırır, onda söylenemezi söyler ve şarkının örtüsüne sarınmış, onun içine gizlenmiş olarak ozan topluma, ortak köken olması amacıyla, ‘’görülmemiş, ayrışmaz ateşi’, ‘ilk güneşin dallarını’ (Rene Char) iletir. Bunun için, şiir ateşi görünür kılan, onu tam olarak örtmesi ve gizlemesiyle görünür kılan örtüdür.’’
Sanat geçmişte kalan şey midir?
‘’Doymak bilmez arzularının, zamanın ve çalışmanın etken olumsuzluğu değil de yinelemenin acısı ve yakıcı çarkı olduğu için Cehennem'in derinliklerine sürülmüş Devleri simge edinen bu sınırsız güç: Şu anda sanata göz kulak olan odur. Sanat artık dünyada pay sahibi olmak istemeyen bu öznel tutkudur. Burada, dünyada, amaçlara bağlılık, ölçü, ciddiyet, düzen, burada bilim, uygulayım, Devlet, burada anlam, değerlerin kesinliği, İyinin ve Doğrunun ülküsü egemendir. Sanat ‘tersyüz olmuş dünya’dır: Kendi başına buyrukluk, ölçüsüzlük, uçarılık, bilgisizlik, kötülük, anlamsızlık, tüm bunlar ona, bu geniş alana aittir.’’