#Gözlerine bakarken anladım
O da zaten çocuktu benim gibi
Geçen gemileri timsaha benzettik
Karton filmlerden konuştuk daha sonra#
*Denize kıyısı olmayan insanları hiç sevemedim.
Ne yapacağım? Daha katı olacağım ve bir insan bana ihanet ettiği için de artık kimseye güvenmeyeceğim. Kendi hazinemi bulamadığım için gizli hazine bulan herkesten nefret edeceğim.
Bunların dışında da okuyordum. Sadece okuyordum. Kaçırdığım dünya, insanlar ve zaman hakkında okuyordum. Yapabileceğim başka bir şey yoktu. Belki bir de kendimi öldürebilirdim ama ona da zamanım kalmıyordu. Çünkü tam kendimi asacakken uyuyakalıyordum.
Daha küçük bir çocukken, “Büyüyünce mutlaka yalnız kalacağım!” derdim. İşte, sonunda yalnızdım! Ancak bu defa da yalnızlığa hapsolmuştum. Oysa ben sadece, istediğim zaman, içine girip çıkabileceğim bir yalnızlık odası istemiştim.
Her ne kadar bedenim durmaya alışkın olsa da zihnim öyle değildi. Beynim daima kalbimden hızlı atmıştı. Dolayısıyla onu sürekli meşgul tutmam gerekiyordu. Aksi takdirde, annesinin cesedini bulmuş bir çocuk gibi bağırıp çağırıyor ve beni sürekli rahatsız ediyordu.