infitar
@infitar
“Okurken kendime rastlıyorum.”
Evinizi sevin. İnsanın evini sevmemesi, kendisine yaptığı büyük bir haksızlık. Sabah kalktığında, akşamüzeri eve dönerken, yemekten sonra otururken, hafta sonları odalarda can sıkıntısı ile dolaşırken duvarlarına hüzünle (nefretle diyecektim, çok sert olacağından vazgeçtim), hoşnutsuzlukla bakan biri, o evden omuzları kalkık, içi neşeyle -olmadı, en azından ümitle dolu, uçar gibi çıkabilir mi?
Reklam
Puan vermedi·160 syf.·
8 günde okudu
·2022 19. kitabı
sonra bizi dayımgile gönderdiler yolda bir at arabası vardı yorgancının orda çarşının kalabalığında duruyordu çuvallar yüklemişlerdi belki babamı tıkıştırmışlardı o çuvallara içleri tıka basa pamuk dolu çuvallara üst üste konulmuş döşeklerin arasına ölüm deyince çünkü öyle tıkışık bir şey
…dünya kendi dışında cebinde duran herhangi önemsiz yabancı bir nesne gibiydi
—Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez.
Reklam