Buse
@infrarrojo
öncesinde uzun soluklu bir kitap bitirdiğimden kısa bir mola olarak bu kitabı seçtim.
kendisinden sınıfça aşağıda olduğunu düşündüğü insanlara iyi niyetli davranarak aslında görevinde sert fakat özünde iyi birisi imajı yaratmaya çalışan fakat işler istediği gibi gitmeyen ekselanslarının hikayesi.
uzun öykü olmasına rağmen bir çırpıda okunabilecek bir metin.
ismin ile beni kalbimden vurmanla beraber, kitaplığımda mutlaka baş köşeye yerleşmelisin diye büyük bir heyecanla almıştım seni.
heyecanımı okurken de kaybetmedim. yükseliş uğruna iki güçlü kadını derin üzüntülere sürükleyen kerestecinin oğlu Sorel, hırsı yüzünden kaçırdığı güzel anları, ona duyulan sevgi ve saygıyı, olayları kendi çıkarları için bu hale getirdiğini maalesef geç fark ediyor. zaten öyle değil midir, bir şeyin değerini kaybetmek üzereyken ya da kaybettikten sonra daha iyi anlarız.
bazı kısımlarını isteksiz okusam da ikinci yarını akıcı bir şekilde okuyarak bitirdim ve seni tekrar yerine, kitaplığımın baş köşesine koyuyorum.
augusto, sendeki aşkı uyandıran da seni yaşamaktan alıkoyan da sadece o kadın değil miydi?
yazarın kitabın son sayfalarında kendi yarattığı kahraman ile gerçekleştirdiği diyaloğun benzerine şu ana kadar okuduğum kitaplarda rastlamamıştım. ön söz kısmını kitabı bitirdikten sonra okudum iyi ki, çünkü olay akışı hakkında bilgi veriyordu ki ön sözün de kitaptaki bir kahraman tarafından yazarın isteği üzerine yazılmış olması da ayrı bir ayrıntı. sanırım bu da unamuno'nun tarzı. kendi çapımda birçok altını çizdiğim yer mevcut. seni okumak keyifliydi.
kahramanın düşünceleri olsun, partnerinin davranışları karşında ona sergilediği tutumlar olsun çoğu yönden kendimi bulduğum, kahramanla kendimi özleştirdiğim bir kitaptı. kendi doğrusundan ilerlemek isterken zamanında sevgilisi olan insanla fikir ayrılıklarından dolayı yolları ayrılan bir kadın kahramanımız var. aradan uzun bir zaman geçmesine rağmen onunla tekrar karşılaştığında ne kadar diretse de sonunda ona yine karşı koyamayan bir kadın. biraz benim gibi.
sosyal medyadaki bookstagram hesaplarında çoğunlukla karşılaştığım için bende fazlasıyla merak uyandırmıştı. fakat okumaya başladıktan sonra merakımı karşılayamadığını fark ettim. daha ergenlik çağlarındaki bir çocuğun okuldan atılması ile eve dönüşünü arasındaki zaman dilimi anlatılıyor kitapta. cümleler birbirini çok tekrar ediyor. okurken ben burayı daha yeni okumuştum, okuduğum yeri bir daha mı okuyorum hissi uyandırıyor. belli başlı kelimeler -örneğin lanet, yavru, herif gibi alışılmış kelimeler- fazlasıyla tekrarlanmış. kısacası beklentilerimi karşılamayan ama belki bir yerlerde kendimce bir anlam çıkarabilirim diye sonuna kadar azimle okuduğum bir kitap.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}