bazen kendime ne kadar haksizlik yaptigimi idrak edemiyorum. kendimi bildim bileli devamli birilerini mutlu ettim, gururlandirdim, goguslerini kabarttim. her seferinde uzmemek icin kendimden verdim de verdim. alttan aldim. insanin oz saygiyi kazandigi yer de kaybettigi yer de ailedir. ben yillarca bu ailede deneni yapan ornek kiz cocugu oldum ama bir kez bile bana sorulmadi sen ne istersin, bunu ister misin. sevildim ama saygi gormedim. gulsem sessiz ol dediler aglasam bagirip kizdilar. benim aglamaktan uyuyamadigim onca gece oldu, bir ozur bile duymadim. ama benim hatalarim hep buyuk buyuk olay oldu, yuzume bakilmadi. berbat bir ailede yasamiyorum hayir, onlari seviyorum, onlarin da beni sevdigini biliyorum. ama bu kadar hizli buyumek istemezdim. bu sene duymaktan en nefret ettigim cumle oldu yasima gore olgun olmam. sanirim bazen birakmak gerekiyor akisina. bir kere de hatami telafi etmek icin cirpinmayayim bu kadar, bir kere de onlar affetsin.
tesekkurler buraya kadar okuyan yabanci.